In 2024 zag ik weer films. En series. Een jaaroverzicht.
Om te beginnen met eervolle en opmerkelijke vermeldingen:
Arcane. Keerde terug met het tweede seizoen (plus geweldige soundtrack) en bewees zich opnieuw als GOAT.
Megalopolis. Het megalomane droomproject van Francis Ford Coppola begint als wanstaltig amateurtheater om dan ineens open te bloeien als koortsdroom vol ideeën.
The Crow 2024. Rupert Sanders, blijf weg van klassiekers.
Horizon: An American Saga – Chapter 1. Kevin Costner maakt het publiek lekker met een trilogie en moet na het eerste hoofdstuk uitzoeken hoe hij deel twee en drie gaat financieren. Misschien had hij de investeringskwestie daarvoor al uit moeten zoeken.
Together ’99. Het meest onnodige vervolg ooit. (nummer 1)
Rebel Moon – Part Two: The Scargiver. Costner kan zijn epische western niet financieren, Zack Snyder kreeg zakken geld voor zijn bombastische flop.
Expend4bles. Het meest onnodige vervolg ooit. (nummer 2)
Hate to Love: Nickelback. Aardige documentaire over ’s-Werelds meest gehate rockband is te veel veredelde promotiefilm.
Indiana Jones and the Dial of Destiny. Fijn dat Harrison Ford nog steeds geniet van zijn rol als Indiana Jones. Waarom moeten wij daarvan “meegenieten”?
De eerste twintig die dit jaar bovengemiddeld goed scoorden:
28.Terrifier 3
27.De Terugreis
26.Maxxxine
23.Mr. McMahon
22.Anora
20.The Fall Guy
19.Inside Out 2
18.Blink Twice
14.The Settlers (FilmTotaal)
13.Priscilla
11.Bijt
In zo’n jaar blijven er altijd tien films over die met kop en schouder boven de rest uitsteken:
Het is, gezien mijn oorspronkelijke oordeel, een beetje vreemd om Jane Schoenbruns doorbraak op deze plek te zetten. Ik kon er eerst weinig mee, zag een gekunstelde stijloefening met gezochte symboliek. Maar toen ik hem nog een keer zag kwam de kleine, tedere vertelling over maatschappelijke vervreemding en seksuele identiteit ineens binnen. Sensitief, breekbaar, prettig gestoord en een instantcultklassieker.
Zonder opsmuk leidt Witte Flits de opgebrande Rick naar de rust van de dood. Intiem, fragiel en hartverscheurend. Mooie dag van BLØF zou het perfecte eindnummer zij.
De burgeroorlog als speelgrond voor op adrenaline levende oorlogsfotograven. Zo richting de finale nemen militairen het perspectief over en verandert Civil War in luide chaos.
Gebaseerd op het boek van Alasdair Gray is Poor Things een moderne hervertelling van Frankenstein, een bizar opgroeiverhaal en worden vraagtekens gezet bij zogenaamd wetenschappelijke motieven. Yorgos Lanthimos is nog steeds raar maar dan wel op een toegankelijke manier.
6.Longlegs
Nicholas Cage in een prettig gestoorde horror over occulte seriemoordenaars en paranormaal begaafde agenten.
Anya Taylor-Joy speelt iedereen van het scherm in dit zinderende vervolg op actieklassieker Mad Max: Fury Road.
Een concentratiekamp als buur. Macaber? Welnee. Gewoon de tuin vol zaaien met bloemen en af en toe de buren vragen voor huishoudelijke klussen. Gruwelen van de oorlog als onderdeel van het alledaagse bestaan.
Een stalkverhaal waarbij de slachtoffer- en daderrol door elkaar lopen. Wordt de man gestalkt door de geobsedeerde vrouw? Of is het andersom? En geniet hij nou heimelijk van het kat-en-muis-spel?
Iedereen wil de eeuwige jeugd. Maar is dat ook het prijskaartje waard? Demi Moore gaat ervoor en verandert gaandeweg in een onooglijk monster.
Eigenlijk is het oneerlijk. Want ik wist, beter dan Dune: Part Two wordt het niet, in 2024. Dat klopt. Geen enkele andere film kreeg kans om dit jaar aan de top te eindigen. Hoe het in godsnaam op te nemen tegen een groots en meeslepend epos over de Messias en gigantische zandwormen? Denis Villeneuve overtrof het eerste deel en geniet nu van welverdiende pauze.
De Filmjunk op Letterboxd.