I Saw the TV Glow is omgeven door een wolk van opwinding en mysterie. De titel alludeert naar sciencefiction en dan is er iets met de fictieve tv-serie The Pink Opaque waar de zwaarmoedige tieners Maddy en Owen, vreemdelingen in een conservatieve samenleving, geobsedeerd naar kijken. Alles heeft te maken met de zoektocht naar genderidentiteit. Met de vraag tot in hoeverre je jezelf wil en kan zijn in een wereld waarin afwijkingen nauwelijks getolereerd worden.

Net zoals Maddy en Owen zich vervreemd voelen van de maatschappij, zo ervaar ik vervreemding bij I Saw the TV Glow. De door Jane Schoenbruns opgebouwde wereld heeft veel weg van een gekunstelde stijloefening à la David Lynch. De symboliek is vrij opzichtig en de rol van The Pink Opaque maakt een gezochte indruk.

Daartegenover presenteren Schoebrun de wereld als een benauwende plek waarin abnormaliteiten gesmoord moeten worden. De horror komt niet van sciencefictionmonsters, maar de verwachting dat Owen en Maddy zich “normaal” gedragen. Onrealistische verwachtingen met catasrofale gevolgen.

Ik heb ook begrepen dat I Saw the TV Glow de status van moderne klassieker heeft gekregen in de regenbooggemeenschap. Duizenden liefhebbers herkennen zich in de worstelingen van Owen en Maddy, hoe de twee wanhopig proberen een plek in de wereld te vinden en welke belangrijke rol hun geliefde tv-serie daarbij speelt.

Voor maximale impact hadden Schoebrun de trip van I Saw the TV Glow meer mogen openbreken, de film is te eigenzinnig voor een negatief oordeel.

De muziek is trouwens ook aan te raden.

En helemaal tot slot: hoe kwamen Schoebrun op het idee om Fred Durst te casten…?

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.0

I Saw the TV Glow op IMDB.