Beste Jane Schoenbrun, Wat heb ik genoten van Teenage Sex and Death at Camp Miasma, jullie in psychedelica gedoopte “ode” aan de slasher. Bloederig, komisch, sexy (nooit geweten dat chips in dipsaus er zo verleidelijk uit kon zien) en filosofisch. Elk cliché van het genre wordt bekeken en bevraagd. Gillian Anderson en Hannah Einbinder schitteren als om elkaar heen draaiend koppel dat heimelijk smacht naar … Lees verder Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Hell yeah, klassieker Ace of Spades! Het beste nummer van Motörhead, gedreven door het legendarische basmotief. Tá-tata-tata-tatatata-tá-tata-tata-tatatata. Om Rolling Stones te citeren: “Lemmy Kilmister playing a tap-dancing lead bass line before falling into a melody that sounds like his Rickenbacker is headed straight to hell as he sings about feeling “born to lose.”” Met zijn schuurpapierstem roept Lemmy Kilmister “if you like to gamble, I … Lees verder Borderlands
Klassieker On the Waterfront is natuurlijk de Mea culpa van Elia Kazan (hij had zich in het tijdperk van McCarthy niet zo netjes gedragen), de beroemde scène in de taxi (Rod Steiger doet heel veel met heel weinig) en de eerste Oscarwinst voor Marlon Brando (hij had al mogen winnen voor A Streetcar Named Desire). Wat ik nog graag toe zou willen voegen aan dit … Lees verder On the Waterfront
Go! Even wat gedachtes over de donker komische actiefilm van Doug Liman en John August. Go is terugkeren naar de eerste jaren van het nieuwe millennium, toen er een periode aanbrak van angst, achterdocht en hoop voor de toekomst. Go is de tienerversie van Pulp Fiction. Daar kan je heel lang over discussiëren, August en Liman hebben de klassieker van Quentin Tarantino duidelijk bestudeerd. Onmogelijk … Lees verder Go
Een onzichtbare vijand geeft Spider-Man: Brand New Day een fijne spokige gloed. Als de naam van de Telepaat wordt onthuld (ik verklap niets) denk ik “hé, die ken ik!” Hetzelfde geldt voor de zaal. “Is dat…?” wordt er gefluisterd. Ja. Inderdaad. Creatief bedacht. De onthulling doet ook een beetje afbreuk aan die ongrijpbare angstige atmosfeer. En ik denk, “maar wat doet Spider-Mans tegenstander in dit … Lees verder Spider-Man: Brand New Day
Vraag: is het fraai gefilmde The Merchant of Venice, naar het toneelstuk van William Shakespeare, antisemitisch? Antwoord nummer één: nou en of. Shylock is de verpersoonlijking van de gierige Jood. Hij wordt bespuugd, bespot en behandeld als een hond en moet in de avonduren verplicht naar het Getto, het stukje stad waar de maatschappij hem heeft weggestopt met zijn mede-Joden. In de rechtbankscène wordt hij … Lees verder The Merchant of Venice
Na lang aandringen en volhouden heeft Gustav Borg, de onuitstaanbare rotzak van het prachtige Sentimental Value, zijn zin gekregen. Dochterlief Nora speelt de hoofdrol in zijn nieuwe film. De combinatie van autobiografie, fictie en non-fictie wordt het beste en meest persoonlijke werk uit Gustavs lange loopbaan. Daarom moet Nora meedoen. Want niemand anders kan deze rol spelen. Ook Amerikaans filmster Rachel Kemp niet. Omdat Nora … Lees verder Sentimental Value
Gore Verbinski heeft een bloedhekel aan kunstmatige intelligentie. Hij háát het. Die energie kan hij kwijt in Good Luck, Have Fun, Don’t Die, een stuiterende tijdreisthriller met prachtige scènes die het meer dan de moeite waard maken. Tegelijkertijd graaft Verbinski een metersdiep konijnenhol waarin hij algauw verdwaald. Ik heb vragen. De naamloze tijdreiziger, heerlijk nerveus gespeeld door Sam Rockwell, is al zo vaak op dezelfde locatie … Lees verder Good Luck, Have Fun, Don’t Die
Uwe Boll heeft Citizen Vigilante opgedragen aan iedereen die door justitie in de steek is gelaten. De beruchte Duitse regisseur is namelijk heel erg maatschappelijk betrokken en wil zich uitspreken over de enige echte ongemakkelijke waarheid die door links krampachtig wordt ontkend: immigranten gedragen zich als beesten, houden zich vast aan een archaïsch wereldbeeld en niemand die er iets aan durft te doen. Gelukkig is … Lees verder Citizen Vigilante
Voordat The Odyssey begint vertoont Pathé de Munt een Rolex-reclame. Niets mis mee. Maar deze advertentie duurt wel erg lang. Zo lang dat er een lacherige stemming ontstaat. Ik verwacht verkoopmedewerkers die langs de rijen gaan om horloges uit te delen. Is het de bedoeling Rolex dezelfde epiek toe te dichten als het magnum opus van Christopher Nolan? De reclame voelt bijna net zo lang … Lees verder The Odyssey
