Planes, Trains & Automobiles in zes notities.

Omdat John Hughes meer in zich had dan de geliefde tienerkomedies zoals Ferris Bueller’s Day Off, schreef en regisseerde hij in 1987 Planes, Trains & Automobiles, een verrassend kleine komedie met ruimte voor zowel lompe humor als aandoenlijk drama.

John Candy is een tot leven gekomen stripfiguur, in het eindbeeld krijgen wij een heel andere kant van hem te zien. Volgens Steve Martin was zijn forse tegenspeler ook in het echt een extravagante man met een klein gebarsten hartje.

Op het eerste gezicht zijn Candy en Martin als Neal Page en Del Griffith een merkwaardig duo, gedurende hun komische hellerit groeien ze naar elkaar toe en worden ze zowaar de beste vrienden.

Planes, Trains & Automobiles heeft niets te maken met en haalt bij lange niet het niveau van It’s a Wonderful Life, tijdens het slot moest ik toch heel eventjes denken aan de emotionele climax van de moeder der “voelgoedfilms”. Niemand mag tijdens de vredelievende feestdagen alleen zijn.

Let goed op en je ziet in het begin een piepjonge Kevin Bacon. Later hoor je hem met iemand ruziemaken.

Eindoordeel: vier van de vijf sterren. Perfecte film voor de Kerstdagen. En Thanksgiving, mocht iemand dat in Nederland vieren.

De Filmjunk spreekt: