Maggie Gyllenhaal heeft The Bride! zo stevig volgestouwd met ideeën dat de film net niet uit elkaar barst. Het begint met Mary Shelley (Jessie Buckley, de meer dan terechte Oscarwinnaar van Hamnet) die haar publiek lekker maakt voor een vervolg op Frankenstein en besluit dat Ida (ook Buckley) het nieuwe hoofdpersonage wordt en gebruikt haar als gastlichaam maar voor het verhaal kan beginnen tuimelt Ida … Lees verder The Bride!
Dit is de show van Monsieur Stin. Episode#18: “Muil”. De show wordt ingeleid door het nummer I.B.M. van Throbbing Gristle, te beluisteren op Spotify en YouTube. “Muil”. Het staat in grote rode letters geschreven op de muur van Monsieur Stin. Ideetje van de schrijvers. Als er op Monsieur Stins muur is geschreven moet hij wel uit zijn fauteuil komen want Monsieur Stin haat woorden op … Lees verder Monsieur Stin#18: “muil”
Beste John Carpenter, In 2011 had je het volgende te zeggen over Ghosts of Mars: “I have no power over what critics say, but when people complained about the movie being campy and not scary…the name of the movie is Ghosts Of Mars, I figured the campiness would be self-explanatory.” Oh oh oh, die domme critici. Je geflopte ruimtehorror was juist bedoeld als lollige B-film. … Lees verder Ghosts of Mars
De boze man met wit overhemd en donkere stropdas wil ontbijt. Niet zijn probleem dat het net half twaalf is geweest en het restaurant daarom geen ontbijt meer serveert maar wel lunch. Hij wil verdorie geen lunch. Ontbijt. Geen onredelijk verzoek. Als het personeel hem vriendelijk glimlachend verduidelijkt dat ontbijt écht niet meer kan tijdens lunchtijd pakt hij het machinegeweer wat hij zo-even “geleend” heeft … Lees verder Falling Down
Laat ik beginnen met het enige pluspunt en de reden dat ik De libi überhaupt wilde zien: Daniël Kolf. Hij won in 2015 de Theo d’Or voor zijn rol in toneelstuk De dood van Benny Simons en verscheen vier jaar later in De libi. Het stuk heb ik nooit gezien, de film wel en daarin is hij met gemak de beste van de drie hoofdrolspelers. … Lees verder De libi
Sirât is oorlog. Raven in de woestijn. Trippen op de muziek van Kangding Ray. Het gaat over een vader op zoek naar zijn dochter. Hij reist mee met een groepje dansers, steeds dieper de woestijn in, op weg naar het volgende feest, hopende zijn dochter daar terug te vinden. Sirât is ook dat ene onverwachte gruwelmoment waarover zoveel wordt gesproken. Publiek schijnt vloekend weg te … Lees verder Sirât
Ik was het niet eens met zijn politieke mening maar genoot van het programma. Mijn vier favoriete Jensen! fragmenten. “Hoeveel eieren zitten er in een dozijn?” https://www.youtube.com/watch?v=e7HQx6CI8Pk Ik vroeg mij soms dus oprecht af of de show (lees: de kandidaten) niet een héél klein beetje werd gestuurd (lees: van tevoren nauwkeurig geïnstrueerd) voor dit soort heerlijke flauwiteiten. Waren de jongedames echt zo dom? Was … Lees verder Vier keer Jensen!
Op goede dag bezocht de rivier tovenares Yubaba omdat hij wilde leren toveren. Oké. De beschreven situatie is zelfs voor de sprookjeswereld van Spirited Away nogal… excentriek. Ik bedoel, de rivier besloot op goede dag dus gewoon op te staan? Het was tijd zijn bedding te verlaten? Moet een bijzonder beeld zijn geweest. Hoe zag dat eruit? Heeft iemand dat gezien? Wat moet een rivier … Lees verder Spirited Away
Voor Marty Supreme is tafeltennis meer dan het plastic balletje over de tennistafel tikken. Het is topsport. Een obsessie. Hij speelt niet alleen om punten te scoren, hij wil zijn tegenstander afmaken. Vernederen. Op de knieën dwingen. De onuitstaanbare tafeltenniskampioen (onweerstaanbaar gespeeld door Timothée Chalamet) is de koning van het tafeltennissen en iedereen die anders beweert daagt hij uit voor een wedstrijd. Dan mept hij … Lees verder Marty Supreme
Is No Other Choice het perfecte vijfsterren meesterwerk waar jaren later nog met bewondering over wordt gesproken? Jazeker, roepen de dames en heren filmkenners eensgezind. Opmerkelijke montage en camerahoeken creëren een onvoorspelbaar ritme, vergelijkbaar met een afwijkende klank die blijft resoneren. Het verhaal is lekker absurd. Pijnlijk actueel. No Other Choice is afwisselend grappig en dramatisch en bloederig en eindigt dit jaar in veel eindejaarstoplijstjes. … Lees verder No Other Choice
