De boze man met wit overhemd en donkere stropdas wil ontbijt. Niet zijn probleem dat het net half twaalf is geweest en het restaurant daarom geen ontbijt meer serveert maar wel lunch. Hij wil verdorie geen lunch. Ontbijt. Geen onredelijk verzoek.

Als het personeel hem vriendelijk glimlachend verduidelijkt dat ontbijt écht niet meer kan tijdens lunchtijd pakt hij het machinegeweer wat hij zo-even “geleend” heeft van een bendelid en gromt dat hij de klant is. En deze klant accepteert geen lunch. Sodemieter op met je infantiele “lunchtijd”. Hij eist ontbijt. En hij wil het exact zo hebben als de verleidelijke advertentie promoot. Geen haastig samengesteld rotbroodje waar straathonden met een grote boog omheen lopen. Deze boze klant snakt naar een smakelijke en met liefde bereidde burger.

En voor de duidelijkheid, het is niet de bedoeling de trekker over te halen. Hij wil echt niet schieten. Maar de boze man met wit overhemd en donkere stropdas wordt al langer tegengewerkt. Door zijn ex. Werkgever. De maatschappij. Hij is moe. Gefrustreerd. Het is genoeg zo. Hij gebiedt het personeel daarom ogenblikkelijk de starre ambtenarenregels op te schorten en in de keuken een fatsoenlijk ontbijt klaar te maken.

Is dat nou echt zoveel gevraagd? Kom op zeg.