Is No Other Choice het perfecte vijfsterren meesterwerk waar jaren later nog met bewondering over wordt gesproken? Jazeker, roepen de dames en heren filmkenners eensgezind. Opmerkelijke montage en camerahoeken creëren een onvoorspelbaar ritme, vergelijkbaar met een afwijkende klank die blijft resoneren. Het verhaal is lekker absurd. Pijnlijk actueel. No Other Choice is afwisselend grappig en dramatisch en bloederig en eindigt dit jaar in veel eindejaarstoplijstjes. Ergens in de top tien. Misschien zelfs top vijf. Hé, dit zou wel eens nummer één kunnen worden. De glorieuze terugkeer van Park Chan-wook.

Ik zeg: het springerige No Other Choice is een goeie film. De eigenwijze stijl en ongrijpbare sfeer beklijven. Het verhaal is inderdaad lekker bizar en angstaanjagend actueel. Niets op aan te merken.

Maar het nieuwe meesterwerk van Chan-wook? Eentje voor de toplijsten? Dat voel ik niet. Om het sterrenaantal te verhogen van vier naar vijf heb ik een klein beetje meer nodig. Dat ene kleine beetje om echt goed te klikken met de film. Ik mis iets. Wat dat is? Ik heb geen idee. Maar ik mis het wel.

No Other Choice krijgt van mij een duim omhoog. Een goeie film. Daar blijft het bij. En dat vind ik ook best oké.