Jake is de grootste eikel die er rondloopt. Een pestclown die zich geen zak aantrekt van autoriteit en de gevolgen van zijn gedrag schouderophalend wegwuift. Zo’n figuur dat bij wijze van spreken smeekt om een pittige lijfstraf. Of publieke vernedering. Helaas speelt de pestkop een prominente rol in The Plague, een sfeervol opgroeidrama dat zich het beste laat omschrijven als Lord of the Flies in het zwembad. Springerige tienerjochies vol razende hormonen. Debutant Charlie Polinger schildert met sombere donkerblauwe kleuren en laat de zwembadgeluiden klinken alsof ze uit een horrorfilm komen.

Ook een goede vondst: de zonderlinge Eli met zijn opmerkelijke huidconditie. In de sauna’s en kleedkamers wordt gefluisterd dat hij de pest heeft opgelopen. Natuurlijk zijn de geruchten onzin, voor de groep is het evengoed een mooi excuus om Eli buiten te sluiten. Kom vooral niet in zijn buurt, want dan raak je besmet.

The Plague heeft een intrigerend uitgangspunt en is visueel sterk uitgewerkt, door Jake kan ik mij niet helemaal overgeven aan de unheimische sfeer van opgewonden pubers in de arena van het zomerzwembadkamp. Het liefste reik ik door het scherm om de etterbak eens flink door elkaar te schudden. “Godallemachtig, stuk ellende dat je er bent, kappen met die ongein!”

De Filmjunk spreekt: