Beste lieve Cindy Janssen,

Jouw documentaire Sovereign Son, oorspronkelijk bedoeld als Marcus’ weinig originele zoektocht naar de achtergrond van zijn overleden vader, wordt pas echt spannend als Marcus afglijdt naar de toxische manosfeer. Hij verbreekt de relatie met zijn vriendin en neemt filmpjes op waarin hij de machocultuur verheerlijkt. Dan raak je aan de actualiteit, wordt het verhaal van Sovereign Son meer dan het al zo vaak betreden paadje van “zoon wil vader beter leren kennen”. Waarom sympathiseert Marcus met de giftige idealen van de Adrew Tates? Wat is er zo aantrekkelijk aan het beeld van een door mannen gedomineerde wereld?

Kennelijk ben je niet geïnteresseerd in deze (toch wel urgente) vraagstukken, want je regisseert Marcus steeds terug naar het weinig prikkelende verhaal over zijn vader. Ook als Marcus daar geen zin meer in heeft. Jullie proberen elk Sovereign Son een kant op te duwen, met als resultaat een vreemde identiteitscrisis, want waar moet het naartoe, en voordat we echt een goeie glimp krijgen in de kop van de vermoeide dertiger sluit je je documentaire maar af zonder een echte conclusie.

Blijft over: een oppervlakkig portretje over een verontwaardigde jongeman die zich afsluit van de maatschappij.

Voor mij werkt dit niet.

De Filmjunk spreekt: