Na de bloedbaden van X en Pearl is Maxine naar Los Angeles verhuisd om door te breken als actrice. Maxine accepteert geen mindere levensstandaard dan wat zij verdient. Alleen het allerbeste is goed genoeg. Altruïsme kan zij zich niet veroorloven. Alleen koud egoïsme en selectieve onderdanigheid. Slijmen bij de juiste personen. 

Als Maxine eindelijk haar gewilde faam in de armen kan sluiten en fluisterend bidt dat dit eeuwig moet duren zie ik een slachtoffer van zelfopgelegde ambities. Iemand die zich overgeeft aan de schandaalpers, haar neusgaten volstopt met cocaïne en breed glimlachend poseert op de rode loper. Maxine is een fucking ster die voor altijd fel zal blijven schijnen en elke andere hemellichaam opslokt. Dat ze zich leeg moet laten zuigen door de onverzadigbare nieuwsgierigheidshonger van het publiek is dan maar zo.

Volgens de consensus is de derde akte van Maxxxine een teleurstellende anticlimax, een lege finale na het lange kat en muis spel tussen Maxine en een figuur in regenjas die al dan niet de Night Stalker is. Ti Wests horrorfilm biedt inderdaad niet het opwindendste of spannendste slotbeeld. Maar is het echt een anticlimax? Of een schrijnend, in bijtend cynisme gedompeld slot? Dat vind ik scherper dan een traditioneel horroreinde waarin het monster de kop wordt afgehakt.

Met Maxxxine geeft West zijn carrière – die begin jaren nul een valse start kende – een nieuwe impuls. En dat Mia Goth nu officieel de kroon van scream queen mag dragen.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.0

Maxxxine op IMDB.