Ik heb mij laten verleiden tot een bioscoopkaartje voor Deadpool & Wolverine. Niet omdat ik zo graag naar superheldenfilms ga, maar omdat de elitaire critici en de liefhebbers lijnrecht tegenover elkaar staan. Volgens de “fijnproevers” (zoals Ronald Rovers van Trouw) is deze Deadpool “het failliet van de verteltraditie”, volgens de fans (die trouwens betalen voor het kaartje) een verrukkelijke actietitel. Als de gemoederen zo hoog oplopen wil ik zelf wel zien hoeveel sterren dit waard is.

Deadpool – misschien het beste personage van Ryan Reynolds – moet op zoek naar een versie van Wolverine om zijn eigen universum te redden. Het hoe, wat en waarom is totaal onnodig want bij Deadpool gaat het om grof geweld, satire en het belachelijk maken van Fox, Disney en alles waar auteursrecht op geldt.

Is dat na ruim twee uur best wel vermoeiend? Heb ik daarnaast nog wat op te merken aan de eenman show van Reynolds? Oh, absoluut. En toch schaar ik mij in dit geval achter de fans. Deadpool & Wolverine is bedoeld om alles en iedereen met rake woorden te beledigen. Denk een beetje aan Ricky Gervais als gastheer van de Golden Globes. Maar dan met superhelden in de zaal.

Ik ga niet zover om Deadpool & Wolverine te zien als kwaliteitsfilm (mijn oprechte excuses voor het elitaire woordgebruik) dit is zeker mijn guilty pleasure van het jaar. Vernuftige onzin die de superheldenfilm grijnzend in de ballen schopt. Het bioscoopkaartje meer dan waard.

En wat betreft “het failliet van de verteltraditie”, komaan Rovers. Vind je het gek dat verhaal en logica ondergeschikte rollen spelen in deze parodie? Ik weet zeker dat je er, diep van binnen, best van hebt genoten.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.0

Deadpool & Wolverine op IMDB.