Nicolas Cage is het hallucinerende kruid om films dat ene beetje extra te geven. Als onvermoeibaar werkpaard maakt hij er bovendien een sport van in zoveel mogelijk producties te verschijnen. Zo speelde de zelfbenoemde “hagedis”, “haai” en “hittezoekende panter” relatief kortgeleden nog de kleurloze Paul Matthews in Dream Scenario (in Nederland dit jaar uitgekomen), om op volle kracht door te stomen naar Longlegs.

Verborgen onder dikke lagen afzichtelijke make-up is hij de gelijknamige seriemoordenaar, een rondlopend trauma dat graag “kiekeboe” speelt en liedjes zingt. Hij is de vreemdeling waar ouders hun kroost voor waarschuwen. Het kampvuurverhaal waar ademloos naar geluisterd wordt. Longlegs is afstotelijk en intrigerend. Een figuur dat thuishoort in de wereld van bijvoorbeeld Slenderman.

Het is overigens niet puur de film van Cage, er lopen nog genoeg andere gekwalificeerde acteurs rond (Maika Monroe, Blair Underwood en Alicia Witt), maar hij is er wel verantwoordelijk voor dat de horror naar een hoger niveau wordt getild. Longlegs had makkelijk kunnen eindigen als allegaartje van Zodiac en The Silence of the Lambs, hij is het die de film karakter geeft. Een verdorven duivelskarakter waar zonlicht geen kans krijgt.

Na de schuchtere Paul Matthews pakt Cage een totaal andere rol en maakt hij er opnieuw een feestje van. Cage laat je trippen op spul waar alleen hij de receptuur van kent. En Longlegs mag zich aansluiten bij iconen als Hannibal Lecter en Norman Bates.

In het minieme geval dat Cage dit stukje leest: meer hiervan, graag.

En: “Hail Satan.”

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.5