Het duurt opvallend lang voor Anya Taylor-Joy haar opwachting maakt in Furiosa: A Mad Max Saga. Bijzonder. Haar naam staat prominent op de filmposter. En ook in de trailer wordt Taylor-Joy naar voren geschoven als de heldin van een bloederige wraakodyssee in de woestijn. Maar eerst mag Alyla Browne de hoofdrol spelen.

Als de jonge Furiosa moet zij zich staande houden tegenover Chris Hemsworth, die met zichtbaar veel plezier de rol van de verrukkelijk psychotische Dementus op zich neemt. Met wrede doch gedenkwaardige situaties neemt Miller ruim de tijd om Furiosa te kneden, een bodem te geven voor haar wraakzuchtige motieven.

Browne doet het uitstekend en levert een niet te onderschatte bijdrage aan de film, toch vraag ik mij af waar Taylor-Joy blijft. Net wanneer ik denk dat er sprake is geweest van misleidende promotie en Browne het leeuwendeel van de film voor haar rekening neemt, komt de actrice opdagen.

Het gebeurt heel onnadrukkelijk. Alsof Taylor-Joy al die tijd er al was maar de camera haar nu pas ziet staan. Vanaf dat moment verandert ook de toon van de film. Was Furiosa: A Mad Max Saga tot dan toe karakteropbouw onder de verschroeiende woestijnzon, nu begint er langzaamaan vaart in te komen. Taylor-Joy is de verbeten wraakengel waar Dementus onverwacht een waardige tegenstander in treft. Die twee gaan botsen. De vraag is alleen hoe.

Verwacht niet Mad Max: Fury Roads aaneenrijging van actiescènes. Furiosa: A Mad Max Saga gaat uit van een andere dynamiek en energie, met meer aandacht voor de personages en hun psychotische wereld. De voorganger was pure actie, het vervolg bouwt traag op naar de vergelding die zonder veel lawaai wordt uitgevoerd. Een schrijnende climax met eigenlijk alleen maar verliezers.

Ik zou het overigens wel correct hebben gevonden als ook Brownes naam op de filmposter had gestaan.

Mijn Letterboxd-oordeel: 5.0