“Dit is echt een serie voor jou!”, aldus mijn ouders over Baby Reindeer. Dan weet ik, dit is iets bijzonders. Een serie die zich niet zo makkelijk laat categoriseren. Ik verwacht abstractie, avant-gardisme, vervreemding, geestverruiming, iets met veel horror, sciencefiction of fantasy, overgoten met al dan niet bedenkelijke humor.

Maar nee. Niets van dat alles. In zeven episodes legt komiek Richard Gadd (die inspiratie putte uit eigen ervaringen met een stalker) zichzelf op de pijnbank en behandelt onderwerpen waar niemand graag over praat. Hij bevecht zijn kwelgeesten en gaat terug naar het moment waarop zijn leven drastisch veranderde.

Tegelijkertijd weigert hij om puur het slachtoffer te spelen en durft hij zijn eigen gedrag te bevragen. Hij wordt gestalkt, maar doet pas na negen maanden aangifte. Waarom? Hunkert hij stiekem naar de aandacht van de stalker? Vindt hij het een spannend spelletje? Moet hij schoorvoetend toegeven dat hij de eenzijdige “liefde” ergens wel kan waarderen?

Baby Reindeer is de bekentenis van een spiritueel verdwaalde en beschadigde man, een rauw realistisch verhaal over stalken, seksueel geweld, emotionele manipulatie en de roofdieren die de showwereld verzieken. Creatieve therapie, bedoeld om het trauma te omarmen.

Of Baby Reindeer met zijn angstaanjagend actuele thema’s nou echt iets “voor mij is”, ik weet het niet. Maar ik kan niet ontkennen dat Gadds helletocht diepe indruk maakt.

Mijn Letterboxd-oordeel: 5.0