Dit is de show van Monsieur Stin. Episode#18: “Muil”. De show wordt ingeleid door het nummer I.B.M. van Throbbing Gristle, te beluisteren op Spotify en YouTube. “Muil”. Het staat in grote rode letters geschreven op de muur van Monsieur Stin. Ideetje van de schrijvers. Als er op Monsieur Stins muur is geschreven moet hij wel uit zijn fauteuil komen want Monsieur Stin haat woorden op … Lees verder Monsieur Stin#18: “muil”
Is dat Colin Farrell in miniserie The Penguin? Echt waar? Jazeker. Hij speelde Batmans Nemesis eerder in The Batman. En dat wist ik alleen omdat zijn naam op de aftiteling stond. Toen al was ik verrast over de opvallende transformatie die hij continueert in de achtdelige serie. Tijdens de episodes moest ik echt heel goed zoeken om het kleinste glimpje van de goeiige mooiboykop met … Lees verder The Penguin
Voor ik boze reacties krijg, dit stukje over Undone bevat spoilers, dus als je deze serie nog niet hebt gezien dan adviseer ik om eerst de zestien afleveringen te bingen (ga dat kijken, echt waar, gewoon tijd voor maken, ruim er een weekend voor in) en daarna natuurlijk terug te komen. Undone. Zwaar trippende sciencefiction over tijdreizen en onverwerkte trauma’s. Zo zou ik de indrukwekkende … Lees verder Undone
Het derde seizoen van The Bear stuitert alle kanten op. De eerste afleveringen grijpen terug op het inmiddels bekende recept van hypersnelle montage om zo de werkdruk van de restaurantkeuken na te bootsen, zo vanaf de bevalling van Natalie Berzatto keert plotsklaps de rust terug en wordt ruimte gemaakt voor karakterverdieping en nieuwe verhaallijnen. De stilistische mengelmoes en het gebrek aan focus geven dit seizoen … Lees verder The Bear: seizoen 3
De fans reageren sceptisch op WWE: Unreal. Is de documentaireserie over ’s werelds populairste worstelorganisatie niet stiekem een klein beetje gescript? Zo geregisseerd dat slechts een miniem tipje van de sluier wordt opgelicht? Heeft Paul Levesque niet een beetje zeggenschap gehad bij het eindresultaat? Wordt het politieke gesteggel niet weggepoetst? Mijn reactie op de kritiek: “ja. Duh”. Alsof het worstelbedrijf zijn beeldvorming niet al jarenlang … Lees verder WWE: Unreal
Frank Gallagher, pater familias van Shameless, is een zuipende en manipulatieve nietsnut. Hij laat zijn kroost in de steek, accepteert geen tegenspraak en walgt van autoriteit. Onsympathiek, paranoïde, narcistisch en permanent beneveld. Een echte eersteklas klootzak. En toch heb ik honderdvierendertig afleveringen lang genoten van de onhandelbare Frank. Hoe kan dat toch? Hoe fout en grensoverschrijdend zijn gedrag ook werd, Frank ging er vol voor. … Lees verder Shameless (US)
“I haven’t done anything wrong!” Oh jawel, Jamie. Zeker weten. Je hebt absoluut iets vreselijks gedaan. Zie je de beelden, Jamie, de opnames van de parkeerplek waar jij ’s avonds een klasgenootje achtervolgde en neerstak? Weet je wat dit is, Jamie? Moord. Een beestachtig brute gruwelmoord. Wat ik zo graag wil weten, Jamie: waarom? Wat bracht je ertoe om zeven keer op haar in te … Lees verder Adolescence
“Dit is echt een serie voor jou!”, aldus mijn ouders over Baby Reindeer. Dan weet ik, dit is iets bijzonders. Een serie die zich niet zo makkelijk laat categoriseren. Ik verwacht abstractie, avant-gardisme, vervreemding, geestverruiming, iets met veel horror, sciencefiction of fantasy, overgoten met al dan niet bedenkelijke humor. Maar nee. Niets van dat alles. In zeven episodes legt komiek Richard Gadd (die inspiratie putte … Lees verder Baby Reindeer
In iedere andere situatie zou ik Hockeyvaders, een nieuwe serie op Videoland, over hebben geslagen. Maar net zoals ik dringende behoefte kan hebben aan een moddervette pizza of een bakje patat, zo snak ik ook eens naar luchtig hapsnap-vermaak. Iets dat niet te veel inspanningen vereist, niet te veel prikkelt en zonder veel verrassingen gewoon een lekker duidelijk verhaal presenteert. Dat is precies wat Hockeyvaders … Lees verder Hockeyvaders
Het scheelde weinig of ik had alle negen afleveringen van het eerste seizoen van The Last of Us in één keer verslonden. Waarom toch? De sciencefictionserie is immers gebaseerd op het gelijknamige spel. En spelverfilmingen garanderen doorgaans geen succes. Zie inferieure voorbeelden als Super Mario Bros. en Street Fighter. The Last of Us is het bewijs dat het ook anders kan. De wereld wordt getroffen … Lees verder The Last of Us
