Frank Gallagher, pater familias van Shameless, is een zuipende en manipulatieve nietsnut. Hij laat zijn kroost in de steek, accepteert geen tegenspraak en walgt van autoriteit. Onsympathiek, paranoïde, narcistisch en permanent beneveld. Een echte eersteklas klootzak. En toch heb ik honderdvierendertig afleveringen lang genoten van de onhandelbare Frank. Hoe kan dat toch?

Hoe fout en grensoverschrijdend zijn gedrag ook werd, Frank ging er vol voor. Shameless. Schaamteloos. Wat hij uitspookte grenste aan het potsierlijke (en die grens werd gerust overschreden) maar misschien had ik daar stiekem wel bewondering voor. Frank was branie. De eeuwige rebel. Hij droeg een aura van enthousiaste jongensenergie. Afstotelijk en charmant.

Toen Shameless in latere seizoenen een politiek correcte toon toeliet begon hij, net als de fans, te mopperen. Waarom werd de wereld ineens “woke”? Frank gleed af, dreef richting het putje van de goot. Drank had veel kapotgemaakt. Naarmate de finale naderde vroeg ik mij af, hoe moet dit aflopen? Wat gaat er gebeuren met de verlopen Frank? Zuipt hij zich naar het graf? Beleeft hij een onwaarschijnlijke wederopstanding?

Zonder iets te verklappen: Shameless maakt een prachtige cirkel met verrassend emotioneel slot. Nog één keer mijmert Frank over zijn familie. En dan is het klaar.

Niets meer aan doen. Helemaal goed zo. Ik ga hem nog missen, die gekke Frank.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

Shameless (US) op IMDb.