De fans reageren sceptisch op WWE: Unreal. Is de documentaireserie over ’s werelds populairste worstelorganisatie niet stiekem een klein beetje gescript? Zo geregisseerd dat slechts een miniem tipje van de sluier wordt opgelicht? Heeft Paul Levesque niet een beetje zeggenschap gehad bij het eindresultaat? Wordt het politieke gesteggel niet weggepoetst?

Mijn reactie op de kritiek: “ja. Duh”. Alsof het worstelbedrijf zijn beeldvorming niet al jarenlang positief ombuigt en zijn geheimen alleen op eigen voorwaarden prijsgeeft. Van een documentaireserie die door de WWE wordt gesponsord verwacht ik echt geen volledige openheid. In dat geval zou ik eerder Hitman Hart: Wrestling with Shadows of Beyond The Mat aanraden.

Maar de serie geeft wel wat anders, waarbij evengoed een soort blik achter het gordijn wordt gegeven: worstelaars zonder glitter make-up en overdadige kostuums. Ineens zijn de supersterren ook gewoon mensen die hun best doen in de vierkante ring. Iedereen vecht met twijfels. Onzekerheid. Charlotte Flair blijft hunkeren naar acceptatie. Chelsea Green moet bedelen om een plekje in de show. C.M. Punk heeft decennialang gewacht op de felbegeerde Wrestlemania-hoofdrol. Er is kameraadschap en stevige concurrentie. De plekken in het spotlicht zijn beperkt. Dromen komen uit of gaan jammerlijk tenonder.

WWE: Unreal laat misschien maar een heel klein stukje van de worstelrealiteit zien, in dat kleine stukje wordt wel de menselijkheid van de showsport getoond. En dan blijkt het toch behoorlijk echt te zijn.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

WWE: Unreal op IMDb.