Na The Beguiled uit 2017 hoorde ik weinig van Sofia Coppola. Nu ze “terug” is met Priscilla denk ik ineens, ze heeft zes jaar lang dus geen grote films meer gemaakt. Dat is best een tijdje. En geen enkel moment heb ik gedacht “waar zou Coppola toch zijn gebleven?” Ik heb haar carrière ook nooit actief gevolgd. Misschien moet ik dat wel gaan doen. Priscilla is namelijk een prachtig drama over de andere, minder vaak besproken kant van het rockfenomeen.
Daar waar Baz Luhrmann ons in 2022 trakteerde op het in glittergoud gedoopte Elvis, kiest Coppola voor een beheerste en sobere karakterstudie, waarin Cailee Spaeny en Jacob Elordi schitteren als Priscilla en Elvis.
Ja, de zanger is nog steeds de heupzwaaiende koning van rock en roll. Maar hij is ook de volwassen man die het aanlegt met de veertienjarige Priscilla. Hij duwt haar zachtjes in een mal, kneedt haar naar het soort vrouw waar hij het liefst naar kijkt. Het minderjarige meisje moet door hem gekeurde make-up en jurken dragen. Haar behoeftes worden erkend als hij er klaar voor is.
Priscilla laat ons kijken naar twee mensen in een best wel schimmige relatie. Het is verleidelijk een kant te kiezen, daar is het Coppola niet om te doen. Priscilla heeft geen enkele intentie tot makkelijk scoren. Integendeel. Dit gaat om het stellen van vragen, het tonen van een kwestieuze situatie. Wat ik bijvoorbeeld heel typisch vind is wanneer de rocker tegen Priscilla zegt ze gaan trouwen. Hij vraagt haar niet ten huwelijk, hij kondigt het gewoon aan. Zij vindt het fantastisch en accepteert met betraande ogen de ring.
Zonder het verder te expliciteren laat Coppola zo zien wat voor persoon de zanger was. Tegelijkertijd kan je je afvragen of hij zelf wist hoe dominant hij kon zijn. Gaat het om doelbewust controle uitoefenen op zijn piepjonge bruid? Of handelde Presley puur intuïtief? Het is allesbehalve zuiver, wat hij doet. Maar was hij zich daarvan bewust? Is dat überhaupt reden om het dwingende gedrag te vergoeilijken?
Ik heb gelezen dat toegewijde fans Priscilla beschouwen als de ontmythologisering van hun idool. Coppola had daar zelfs excuses voor aangeboden. Nergens voor nodig. Die duistere kant hoorde ook bij hem. En door het koppel met de fluwelen handschoen te benaderen blijft Priscilla een respectvol filmportret, waarbij het erg lastig is om een helder oordeel te vormen over de toch wel twijfelachtige relatie. Precies de reden waarom ik het zo’n sterke film vind.