Dit stukje gaat niet over Foul Hunting. Ja, ik heb het tekenfilmpje waarin Goofy op eendenjacht wel degelijk gezien. De sullige Goofy probeert een eend neer te schieten voor de lunch, knalt abusievelijk zijn lokeend aan stukken en werkt dan maar dat stuk plastic naar binnen. Een grap van zes minuten. Ik zou niet weten wat ik er verder over moet vertellen. Dat is precies de bedoeling. Ik schrijf bijna zeven jaar lang onophoudelijk recensies en wilde mijzelf een uitdaging geven.

Kijken wat er gebeurt als de woorden opraken. Of de woorden überhaupt opraken. Een experiment dus, bedoeld om iets anders te doen dan wat ik gebruikelijk schrijf.

Leuk bedacht. Alleen, waar ga ik het dan over hebben? Of wordt dit een exercitie in stijl, een woordenverzameling met net zoveel betekenis en diepgang als de surrealistische slapstick van Goofy? Een beetje zeveren, hopen dat ik zo een paar honderd woorden haal. Nou, nee. Ik kan beter dan dat.

En toch moet ik toegeven dat het nog best lastig is. Te lastig, denk ik. Wat een leuke creatieve uitdaging had moeten worden, eindigt in een jammerlijke anticlimax. Want wat kan ik verder nog optikken, zonder te vervallen in oeverloos gezwets.

Sorry, beste lieve lezer. Ik had gehoopt hier iets leuks van te maken. Het was niet mijn bedoeling om te navelstaren en al helemaal om deze mislukte uitdaging zo schaamteloos aan je te presenteren. Ik dacht oprecht een mooi stukje te kunnen tikken. Helaas. Ik ben bang dat ik mijn verlies moet nemen

Misschien wel nog leuk om te vermelden, is dat ik intussen Indiana Jones and the Dial of Destiny op heb staan. Die bespreking volgt nog. Ik kan wel alvast verklappen dat dat beter zal zijn dan dit stukje. En dat ik Foul Hunting veel grappiger en onderhoudender vind dan het stramme nieuwe avontuur van de verlopen archeoloog.