FilmBekeken: 2017 – 2024 (hallo, ikruikversemosterd)

“FilmBekeken”. Het klonk zo mooi, toen ik er in 2017 mee begon. Een recensieblog waarop ik dagelijks films zou bespreken. Zeven jaar en ongeveer 1784 films later weet ik, de titel moet anders. Want FilmBekeken is al een tijd geen pure filmrecensieblog meer. Ik volg mijn intuïtie en laveer tussen muziek, boeken, films, korte verhalen en columns. Net waar ik zin in heb. Prima. Maar … Lees verder FilmBekeken: 2017 – 2024 (hallo, ikruikversemosterd)

RoboCop

RoboCop. Half mens, half machine. Ik ben eerder geneigd om te zeggen dat deze agent van de toekomst tachtig procent machine is en twintig procent mens. Maar hé, ik weet zeker dat de marketingafdeling grondig over de cijfers na heeft gedacht. De robot in kwestie speelt de hoofdrol in RoboCop, de diep ironische en gruizige actiefilm waarmee een nog relatief onbekende Paul Verhoeven doorbrak in … Lees verder RoboCop

Joost Klein: zelftherapie

Joost Klein. De muzikant die ons gaat representeren op het Eurovisiesongfestival. De winnaar van de Popprijs 2023. Volgens de jury voelt hij perfect de tijdsgeest aan. Jongeren vinden hem fantastisch en herkennen zich in de teksten over psychisch leed. Joost Klein is een podiumbeest. Maakt van elk optreden een feestje. Dan denk ik, hier staat het nieuwe boegbeeld van de Nederlandse muziek. Waarom dan, als … Lees verder Joost Klein: zelftherapie

Jorik

Beste Jorik, Iedereen heeft het over de documentaire waarin jij drie afleveringen lang gevolgd wordt. Met Jorik zou de bravoure van Lil’ Kleine wegvallen en zouden wij zien jij nou werkelijk bent. Ik had er geen zin in. Weer een podium voor jou om eens flink te roeptoeteren. Tegelijkertijd vind ik het ook belangrijk een open blik te houden. Ik heb mijn eigen mening over … Lees verder Jorik

The Bear (seizoen 2)

Dit stukje bevat spoilers van het tweede seizoen van The Bear. Mocht je midden in dit seizoen zitten of er nog aan moeten beginnen, dan wil je misschien iets anders lezen. Eerder schreef ik over het eerste seizoen van The Bear. Je kan mijn bespreking lezen over Mauk, een boek van Jan Vantoortelboom. Of mijn stukje over het debuutalbum van Kim Dracula. Je kan er … Lees verder The Bear (seizoen 2)

Stop Making Sense

Als Stop Making Sense, de knetterenergieke concertregistratie van Talking Heads uit 1984, begint met David Byrne die het lege podium opstapt, is het vanaf dat moment onmogelijk om niet naar hem te kijken. Hij is de enthousiaste bandleider, zingend met een hoge, nerveuze stem. En dan heb je nog die merkwaardige danspasjes, de veel te grote jas en de wijdopen ogen. Toch staat hij er … Lees verder Stop Making Sense

Mauk (Jan Vantoortelboom)

Mauk, de jongste roman van Jan Vantoortelboom, doet denken aan het werk van een schrijvende schilder. Een verteller die met heldere woorden een beeld verft. Neem bijvoorbeeld de zin van pagina 20: “De nacht bestaat om het duister wakker te houden.” Het is alsof het personage in een sluimering zit en daar uiting aan probeert te geven. Het schuurt tegen de poëzie. Deze zin, waarvan … Lees verder Mauk (Jan Vantoortelboom)

De inspirator

In welke Nederlandse film hoor je een personage de woorden “te berde brengen” uitspreken? De inspirator, geschreven, geregisseerd en gespeeld door Hans Breetveld, is duidelijk niet gemaakt door scenaristen die lui leunen op lang uitgekookte clichés waarvan je de smaak snel weg wil spoelen. Dit is gemaakt door iemand die creativiteit combineerde met een vleugje intellectualiteit. Alleen al om die reden weet De inspirator mijn … Lees verder De inspirator

A Gradual Decline in Moral (Kim Dracula)

Op My Confession, het eerste nummer van A Gradual Decline in Morale, spreken Kim Dracula (zij/hen) zichzelf vermanend toe. Dit is hun debuutalbum. Ze moeten daarom alles geven. In hun woorden: “Look, all I’m saying is I had to go to some really dark places to make this fucking thing. It represents everything I am, everything I’m not. But also everything I could have been. … Lees verder A Gradual Decline in Moral (Kim Dracula)

Who’s That Girl

Ik heb iets met stomme films. Het zijn tijdcapsules die ons meenemen naar lang vervlogen jaren. Momentopnames waarin fragmenten van de geschiedenis zitten opgeslagen. Beelden van mensen en locaties, voor altijd bevroren in hun eigen tijd. Dus toen ik was uitgenodigd om op het Nederlands Silent Film Festival het programma Who’s That Girl te bezoeken (een compilatie van vrouwen wiens rol in de filmgeschiedenis zwaar … Lees verder Who’s That Girl