In welke Nederlandse film hoor je een personage de woorden “te berde brengen” uitspreken? De inspirator, geschreven, geregisseerd en gespeeld door Hans Breetveld, is duidelijk niet gemaakt door scenaristen die lui leunen op lang uitgekookte clichés waarvan je de smaak snel weg wil spoelen. Dit is gemaakt door iemand die creativiteit combineerde met een vleugje intellectualiteit. Alleen al om die reden weet De inspirator mijn aandacht te prikkelen.

Het verhaal is dan nog ouder dan de weg naar Rome, met grappen die je ook in de gemiddelde Nederlandse romkom tegenkomt, ik heb zo het idee dat Breetveld er evengoed iets eigens van gaat maken. Niet dat ik denk dat De inspirator iets “nieuw nieuws” zal doen, maar ik verwacht op zijn minst iets volwassener dan het oeuvre van bijvoorbeeld Johan Nijenhuis.

Dat is ook zeker zo. Maar het wordt mij snel duidelijk dat De inspirator te leiden heeft onder een heel ander euvel: een beperkt budget. Dat kan niet anders. Waarom ziet het er anders uit alsof een net afgestudeerde filmstudent met een nagenoeg lege geldzak een film mocht draaien? De lichtinval is niet altijd flatterend voor de acteurs en de sets ogen soms als van bordkarton.

Het lijkt eerder op een toneelstuk dat onhandig naar de filmset is verplaatst, dan dat dit als een film was bedoeld. Hoe eloquent de personages zich ook uitdrukken, het oog wil ook wat. Ik kan heel zuur schrijven over Nijenhuis, zijn films hebben tenminste nog enige flair.

Ik kijk naar De inspirator als een geval van niet waargemaakte potentie. Een goedbedoeld persoonlijk project dat jammerlijk inzakt. Zonde, hoe de geestige inhoud van De inspirator overschaduwd wordt door amateurisme op visueel gebied.