Op My Confession, het eerste nummer van A Gradual Decline in Morale, spreken Kim Dracula (zij/hen) zichzelf vermanend toe. Dit is hun debuutalbum. Ze moeten daarom alles geven. In hun woorden:

“Look, all I’m saying is I had to go to some really dark places to make this fucking thing. It represents everything I am, everything I’m not. But also everything I could have been. You are about to witness my death, my birth. And my fucking catharsis you motherfuckers.” Om vervolgens te krijsen: “I may be a selling point, but it’s on my terms bitch!”

A Gradual Decline in Morale is een kernexplosie van pure creatieve energie. ADHD-metal op standje twintig. Kim Dracula ondergaan een exorcisme en doen er muzikaal verslag van. De teksten zijn sarcastisch, cynisch en confessioneel. Gruwelijke kortverhalen met een hele vette knipoog. Kim Dracula’s muzikale persoonlijkheden vechten om de aandacht. Rap, opera, death grunts, alles mag en kan.

Wat nog het meest verrast is dat Kim Dracula’s eerste echte album verbijsterend consistent blijft. Ja, het is overweldigend en schiet alle kanten op, door de zelfverzekerde productie en dito teksten blijft dit debuut gefocust.

Toch resteert voor mij de vraag hoe Kim Dracula deze bipolaire herrie in godsnaam live gaan brengen. Dat moet een ervaring zijn. Kan niet anders. Als deze op hol geslagen artiest komen optreden in Nederland ben ik erbij. Zeker weten.

Ik kon geen afbeelding van het album vinden onder de “creative commons-licentie”. Vandaar een afbeelding van Kim Dracula zelf. Mocht je het album zelf een kans willen geven, dat kan door hier te klikken.