Ja, ja, ja, best lief volmondig internet, het is weer zover. Je hebt een mening die luid en duidelijk verkondigd moet worden. Wat is er aan de hand? Joker: Folie à Deux, het vervolg waar halsreikend naar uit werd gekeken, is een chaotisch, verwarrend en raar misbaksel. De grootste filmdomper van het jaar. Een afschuwelijke anticlimax.

Ergens begrijp ik de hoogoplopende emoties wel. Want Joker: Folie à Deux is inderdaad chaotisch, verwarrend en raar.

De aartsvijand van Batman hand in hand met Lady Gaga, croonend over elkaars liefde en uitkijkend naar huiselijk geluk op een huisje op de heuvel? Todd Phillips weet niet hoe hij het nu al beruchte vervolg moet sturen en laat ons, het publiek, ontredderd achter. Dat is verdorie niet de bedoeling.

Sta mij toe evengoed een tegenstem te geven. Een beetje zonlicht in de verstikkende duisternis die over deze film heen valt.

Joker: Folie à Deux is chaotisch, verwarrend en raar omdat het de absurde hersenkronkels van de Joker representeert. Het is zo ongrijpbaar omdat de Joker zelf zo ongrijpbaar blijft. Meer nog dan Joker zuigt deel twee ons mee in het brein van de moordzuchtige beroepsontregelaar, waar alleen ruimte is voor waanzin en destructie. Logica bestaat niet in de wereld van de opperanarchist. “Some men just want to watch the world burn”, aldus die ene klassieker.

En het einde. Ik verklap niets (dat moet je écht zien zonder voorkennis) maar ben verbluft achtergelaten. Phillips toont hier lef. Hij moest weten welk risico hij nam. En toch deed hij het. (Hoor ik inmiddels hoongelach van de tegenstand?)

Hopelijk kan je mij dit positieve oordeel vergeven, best lief internet. Annuleer mij niet, alsjeblieft.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Joker: Folie à Deux op IMDb.