Westworld is een alleraardigste thriller van Michael Crichton over pretparkrobots die zich tegen de bezoekers keren. Mijn probleem zit hem in het woord “alleraardigste”. Crichton is de bedenker van Jurassic Park, de man van smakelijke en prikkelende sciencefiction. Ik verwacht een stevige combinatie van hoogstaand amusement en stof tot nadenken. 

Met de robots biedt Westworld wel een uitdagend gedachte-experiment, Crichton benadert het idee vooral als wetenschapper. De uitwerking proeft naar een droog essay over disfunctionerende robots en laat de kans onbenut er een smakelijk spektakel van te maken. Crichton richt de camera liever op de wetenschappers die zich afvragen wat er met de robots aan de hand is. Intrigerend maar niet echt heel opwindend.

In de tweede helft wordt het dankzij de op hol geslagen robotcowboy (mooi gespeeld door Yul Brynner) en het griezelig verlaten park toch nog spannend. Pretparkbezoeker Peter kan vluchten wat hij wil, de kans dat hij de starre Gunslinger van zich afschudt wordt steeds kleiner. Ik weet ook zeker dat de effecten voor die tijd vooruitstrevend waren. Toch blijft Crichtons regiedebuut helaas op een afstandje. Het is net te klinisch, te weinig doorleefd.

Ik geef het een zeven. Evengoed ruim voldoende. Niet slecht. “Alleraardigst.” En dat staat hier gelijk aan “beetje een tegenvaller.”

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.5/5

Westworld (1973) op IMDb.