Heel even ben ik bang dat Resident Evil: Extinction een smerige grap uithaalt. Waarom anders zouden de beginscènes van het eerste deel worden getoond. Nog meer flashbacks? Echt waar? Heeft Apocalypse ons niet genoeg resumés door de strot gedouwd? Wil medescenarist Paul W.S. Anderson ons zo graag herinneren aan die eerste film? Heb ik per ongeluk de verkeerde schijf in de dvd-speler gedaan? Oh. Wacht. Nee.

Extinction komt met een lekker scherpe wending en weet zowaar de kwaliteit ten opzichtige van voorgaande delen te verbeteren. Geen wezenloze aaneenschakeling van bommen en granaten en geen geforceerde aandacht op vrouwelijk schoon. Russell Mulcahy gaat voor de post-apocalyptische sfeer, geeft de cast ruimte voor adequaat spel (zelfs Milla Jovovich acteert beter) en houdt de voet op de rem wat betreft verteltempo.

Het is of de filmserie ineens opgroeit. Extinction negeert de melige tienerjongensopwinding waar Apocalypse aan ten onder ging en betreedt als jongvolwassene de woestenij van een kapotgemaakte wereld. Lachen mag maar de toon is ernstiger. Donkerder. Dit is niet meer verstand-op-nul-actie maar echt overleven. En dan heb ik het niet alleen over de zombies die ieder moment aan kunnen vallen.

Ik zou het erg waarderen als dit meer dan solide niveau vast wordt gehouden. En er geen nieuwe flasbacks meer volgen. Dan heb ik nog hoop voor de volgende drie delen. Het wordt spannend omdat Anderson dan weer achter de camera staat.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3/5

Resident Evil: Extinction op IMDb.