Eén verjaardagsavond, twee films. Klinkt als een nieuwe Double Bill. Tremors 3: Back to Perfection Het houdt niet op. Niet vanzelf. De hongerige ondergrondse superwormen zijn terug. Hetzelfde geldt voor Michael Gross, die na de eerste twee delen gepromoveerd is tot hoofdrolspeler en drager van de filmserie. Gemuteerde versies van de monsterwormen laten explosieve scheten en lanceren zich zo de lucht in, het budget … Lees verder Double Bill
Einde verhaal. Afgelopen. Het is klaar. Godzijdank. De doodvermoeiende reeks die Resident Evil heet is met The Final Chapter eindelijk afgesloten. Zes delen lang konden investeerders hun spaarvarkens vetmesten (voor zover de films überhaupt nog iets opbrachten) en speelde Milla Jovovich voor actieheldin. Hoe Alice en aanhang het einde halen en welke bezopen wendingen Paul W.S. Anderson heeft bedacht, het boeit mij niet meer. Kan … Lees verder Resident Evil: The Final Chapter
Ook als een film er met heel veel mazzel nog anderhalve ster uit weet te slepen, zoals in dit geval Resident Evil: Retribution, ben ik heus niet de beroerdste om er nog een positieve draai aan te geven. Dan doel ik niet op het oordeel maar het stuk zelf. Natuurlijk kan ik benoemen waarom de samenwerking tussen Paul W.S. Anderson en Milla Jovovich geen voldoende … Lees verder Resident Evil: Retribution
“My name is Alice… blahblahblah… deadly virus… blahblahblah… dead don’t stay dead.” Het is de vierde keer dat Milla Jovovich deze tekst, geschreven door lief Paul W.S. Anderson, schatplichtig opdreunt. Zo weten wij, onnozele kijkers, weer precies waar Resident Evil over gaat en kunnen wij ons overgeven aan generieke actie, een lachwekkende start en een warrig verhaaltje. Het is zo frustrerend omdat Resident Evil: Afterlife bij … Lees verder Resident Evil: Afterlife
Heel even ben ik bang dat Resident Evil: Extinction een smerige grap uithaalt. Waarom anders zouden de beginscènes van het eerste deel worden getoond. Nog meer flashbacks? Echt waar? Heeft Apocalypse ons niet genoeg resumés door de strot gedouwd? Wil medescenarist Paul W.S. Anderson ons zo graag herinneren aan die eerste film? Heb ik per ongeluk de verkeerde schijf in de dvd-speler gedaan? Oh. Wacht. … Lees verder Resident Evil: Extinction
Na het helemaal niet zo onaardige Resident Evil gaf Paul W.S. Anderson de regiestoel aan Alexander Witt voor Resident Evil: Apocalypse. Om het de kijker niet onnodig lastig te maken begint Witt met een keurige samenvatting van het eerste deel (er ontsnapt een virus en er lopen zombies rond) en blijft die terublik gedurende de film herhalen. Net zolang tot hij er zeker van is … Lees verder Resident Evil: Apocalypse
Kurt Wimmer en Milla Jovovich waren diep ontevreden over Ultraviolet. Dat duidt op zelfinzicht, want deze hypergestileerde actietrip (iets met vampiers), die heel graag de indruk wil wekken van een stripboekfilm, is op elk vlak abominabel. Een wangedrocht eersteklas. Volgens Wimmer en Jovovich had dit alles te maken met Sony, die de regisseur dwong om dertig minuten weg te knippen. De mensen met het geld … Lees verder Ultraviolet
Monster Hunter. Milla Jovovich die, onder regie van manlief Paul W.S. Anderson, vecht tegen monsters in de woestijn. Ja. Wat zal ik hier eens over zeggen. De actie is nog te pruimen. Maar verder is dit slecht. Echt slecht. Heel erg slecht. Anderson komt met Michael Bay-bombarie, slaat dit vervolgens dood met Uwe Boll-geklungel en weet het ritme van de film verder te verzieken met … Lees verder Monster Hunter
Marketing voor een film kan doorslaan. Zo heeft regisseur Olatunde Osunsanmi zijn sciencefictionthriller The Fourth Kind gepromoot als een waar gebeurd verhaal. Zoiets prikkelt vanzelfsprekend de nieuwsgierigheid. Toch was niet iedereen even blij met het etiket “non-fictie”. De film speelt zich af in Nome, een dorpje in Alaska. Door in nepinterviews te beweren dat buitenaardse wezens bewoners van Nome hebben ontvoerd, haalde Osunsanmi zich de woede van nabestaanden op de hals. Waar haalt hij het gore lef vandaan om misbruik te maken van echte tragedies? Dat begrijp ik wel. Hoofdpersoon is psychologe Abbey Tyler, die tegenover Osunsanmi haar verhaal doet. De gebeurtenissen die ze beschrijft spelen zich twee maanden na de dood van haar man Will af.
