Einde verhaal. Afgelopen. Het is klaar. Godzijdank. De doodvermoeiende reeks die Resident Evil heet is met The Final Chapter eindelijk afgesloten. Zes delen lang konden investeerders hun spaarvarkens vetmesten (voor zover de films überhaupt nog iets opbrachten) en speelde Milla Jovovich voor actieheldin. Hoe Alice en aanhang het einde halen en welke bezopen wendingen Paul W.S. Anderson heeft bedacht, het boeit mij niet meer.

Kan mij het hoe, wat en wie nog iets chelen. De “collectie” is voltooid en afgestreept op mijn Letterboxd. Dat is wat telt.

En toch ben ik er niet gerust op.

Want waarom lijkt Resident Evil: The Final Chapter niet écht af te ronden? Waarom heb ik het knagende gevoel dat Anderson nog ergens aantekeningen heeft liggen om “zijn” serie te continueren? Wedden dat Jovovich zich zo weer in Alices strakke vechterspak wringt om lelijke monsters te verslaan? Straks zit ik in de bioscoop en debuteert de trailer voor deel zeven.

Nee. Zo moet ik niet denken. Positief blijven.

Doorgaan kan niet eens meer. Kijk maar naar de titel. Resident Evil: The Final Chapter. Het laatste hoofdstuk. Anderson heeft deze woorden niet voor niets gekozen. Hij heeft ons een einde beloofd, nu moet hij zich er ook aan houden. Suggereren dat terugkeren naar de horror mogelijk is, is ongepast.

Ik hoop het.

Met heel veel dank aan R.C.

Mijn Letterboxd-oordeel: 1/5

Resident Evil: The Last Chapter op IMDb.