De donkere wintermaanden zijn in aantocht, de laatste weken van 2024 laten zich zien. Dus wat doe ik? De hervertoning van Antichrist bezoeken, natuurlijk. Iedereen zal denken aan “chaos reigns” en het “clitknip”-shot van Charlotte Gainsbourg, ik heb heel andere herinneringen aan Lars von Triers messcherpe horror over rouw, misogynie en depressie.

Ik zag de film namelijk met mijn ouders. Zij waren inderdaad diep onder de indruk van de apocalyptische beelden en de broeierige dreiging van het bos. Maar was het nou echt nodig voor Gainsbourg om steeds haar kleren uit te trekken?

“Ja hoor”, zuchtten mijn ouders toen Gainsbourg opnieuw tegenspeler Willem Dafoe bereed of zichzelf hijgend bevredigde. “Daar gáán we weer.” Er is niets op tegen je mening te geven, bij dit soort titels wil ik toch eerst de sfeer proeven en daarna de inhoud bediscussiëren. Vijftien jaar later (Antichrist is van 2009) hebben mijn ouders evengoed nog een punt. Maar zonder hun commentaar zie ik nu ook dat von Triers provocatie meer is dan de eindeloos neukende Gainsbourg.

Dit is afdalen in de hel van von Triers verstoorde psyche, een smerige, boosaardige plek waar chaos en cryptische symboliek regeren. Antichrist voelt alsof we griezelig dicht bij de besognes van de Deense cultregisseur komen. Vooral dat maakt het zo verontrustend. De magere rol van Gainsbourg is dan een minieme irritatiefactor.

Geen aanbeveling voor een gezellig filmavondje.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Antichrist op IMDb.