Paul W.S. Anderson en Mila Jovovich braken begin jaren nul definitief door toen ze spelklassieker Resident Evil naar de bioscopen brachten. Jovovich is voor altijd vastgeklonken aan actieheldin Alice, Anderson werd meester van de goedkope, vlotte actiefilm met weinig inhoud. (Het lugubere en op Lovecraft geïnspireerde Event Horizon uitgezonderd.) 

Mijn kennis over het spel is te beperkt voor een vergelijking met de film, ik kan wel concluderen dat Anderson Resident Evil heeft teruggebracht naar hordes zombies en uit de computer getoverde monsterhonden en gemuteerde griezels die de helden belagen in het ondergrondse en claustrofobische laboratorium “The Hive”. Een dodelijk, alles overziend computersysteem maakt de ellende compleet.

Ondanks dat ik niet zoveel van het bronmateriaal weet is Andersons benadering volgens mij wel erg simplistisch. Was er geen mythologie die uitgezocht kon worden? Tegelijkertijd moet ik ook toegeven dat Resident Evil smakelijke actiehorror is geworden. Anderson voegt er een snufje onbehagen aan toe (de in het water zwevende lijken zijn prachtig verontrustend) en laat Jovovich kunstige vechtmanoeuvres uitvoeren (waar zij trouwens beter in is dan het overtuigend reciteren van haar teksten).

Zolang je er niet te veel van verwacht is de doorbraak van Anderson en Jovovich goed genoeg voor een avondje hersendode actie. Geen pretenties, gewoon rechttoe rechtaan actie met veel schreeuwen en schieten. Mag ook wel een keertje.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3/5

Resident Evil op IMDb.