Spoilers. Als je The Substance nog niet hebt gezien dan niet verder lezen. 

The Substance, bikkelharde en noodzakelijke kritiek op het door Hollywood opgedrongen schoonheidsideaal, heeft het publiek getrakteerd op (en weggejaagd met) ranzige bodyhorror, oversekste netwerkmanagers, zwoele gymnastieksessies, extreme close-ups, walgelijke kookgewoontes en epileptische montages als Coralie Fargeat (zie ook het fantastische Revenge) het publiek nog één keer door elkaar schudt. 

Elizabeth Sparkle (Demi Moore in topvorm) is veranderd in een vermangelde Quasimodo en wordt door Fargeat stukgeslagen als een bomvolle vleespiñata. Elizabeth barst open, bloed en ingewanden spuiten alle kanten op en alles en iedereen wordt bloedrood geverfd. Een grotesk bloedballet om de voorgaande horror van The Substance ruimschoots te overtreffen.

Voor de sicko’s onder ons is dit fantastisch.

Hoe anders van toon is het slotbeeld, waarin de leeggelopen Elizabeth zich naar de straten heeft gesleept om op dat ene speciale plekje haar definitieve rustplek te vinden. De horror is voorbij, de actrice hoeft zich niet meer te bewijzen, gruwel, humor, ontroering en vervreemding komen samen voor het berustende einde. Fargeat heeft haar zegje gedaan.

Het is inmiddels al te vaak geroepen, maar The Substance is inderdaad een meesterwerk. In elk geval toch één van de meer provocerende titels van het jaar.

Mijn Letterboxd-oordeel: 5/5

The Substance op IMDb.