Strange Darling is gefilmd op 35 mm film. Geen digitale camera maar ouderwetse filmstrip. Dat weet ik omdat regisseur/schrijver JT Mollner dit mededeelt vlak voor zijn loeispannende en verrassende thriller van start gaat. Prima. Fijn voor hem. Toch? Nou nee. Niet echt. Volgens de meeste kijkers is Mollners aankondiging over 35 mm aanstellerij en de film op zich pochen met een lege stijloefening.

Verspilling van meters en meters en meters 35 mm filmstrip. Geen denken aan dat hier één positief woord aan kan worden gewijd. Strange Darling is luie pastiche zonder originele ideeën of noemenswaardige inhoud en heeft verder niets te bieden.

Oké. Goed. In dat geval som ik nog eventjes wat op:

het bizarre en onvoorspelbare spel van dader en slachtoffer (goed gespeeld door Willa Fitzgerald en Kyle Gallner)

de koele en indringende synthesizerklanken die de ruige sfeer naar voren brengen

de bijzondere (en zeer geslaagde) mix van horror en humor

Ed Begley Jr. en Barbara Hershey als teruggetrokken hippies

Steven Michael Quezada als agent

het mespuntje bovennatuurlijke horror

het vleugje woke

de vraag hoe en wanneer het bloedbad eindigt

Is het nou echt zo moeilijk om verder te kijken dan de simpele mededeling over 35 mm film? Is het echt een doodzonde om te pochen over wat voor soort film is gebruikt? Strange Darling verdient meer dan de kortzichtige kritiek en is veel meer waard dan een zware onvoldoende. Kom op zeg.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Strange Darling op IMDb