Nog voor de episodes van Mr. McMahon op Netflix stonden verklaarde Vincent McMahon dat de documentaire hem met “bekende montagetrucs” in een kwaad daglicht zette en hoopte hij dat iedereen begreep dat elk verhaal twee kanten heeft. Bijzonder. Ik bedoel, ja, regisseur Chris Smith toont zich kritisch en probeert grip te krijgen op de gehaaide zakenman die alle kanten uitglibbert.

McMahon is de showman met onverzadigbare honger naar succes, aandacht en competitie en gaat gerust over lijken om zijn doelen te halen. Als vader eist hij hoogwaardige werkprestaties van zijn kroost. Dubieus gedrag veegt hij luchtig onder de mat.

Daartegenover heb je weer supersterren als John Cena, Terry “Hulk Hogan” Bollea, Dwayne “The Rock” Johnson en Mark “The Undertaker” Callaway die juist lovende woorden spreken over de invloedrijkste figuur uit de geschiedenis van professioneel worstelen. Hij was een vaderfiguur. Creatief genie. Callaway zou zo een kogel voor hem opvangen.

En Mr. McMahon gaat verder dan alleen de voormalige baas van de WWE. Smith geeft een stoomcursus “professioneel worstelen voor dummies”, met in vogelvlucht de ontwikkeling van het miljardenbedrijf en beruchte mijlpalen zoals de Montreal Screwjob, de dood van Owen Hart en de gruwelijke daden van Chris Benoit. Niets nieuws voor de fans, wel een mooie introductie voor de beginners.

Misschien heb ik inderdaad iets gemist en is Mr. McMahon eenzijdige “rot journalistiek” met creatieve montage. Wilde Smith de reputatie van McMahon kapotmaken. Dat die reputatie besmeurd was voordat de interviews plaatsvonden, McMahon niet gediend is van weerwoord en de geschiedenis verdraait hou ik voor gemak buiten beschouwing.

Ik heb er in elk geval van gesmuld. En misschien moet meneer McMahon eens doen aan zelfreflectie.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Mr. McMahon op IMDb.