Megalopolis, het grote droomproject van Francis Ford Coppola. Dit is wat ik eerst zie: een klunzige vergelijking tussen het oude Rome en moderne New York, amateuristische verkleedpartijen, Shia LaBeouf met ongemakkelijk dunne wenkbrauwen en Jon Voight die verdwaald over de set stommelt. De dialogen klinken als hoogdravende filosofische stellingen. En ik ben geen expert op het gebied van decorontwerp maar de wereld van Megalopolis ziet er akelig goedkoop uit.

Presteert Coppola hier nou onder zijn kunnen? Is deze chaos echt bedacht en uitgewerkt door de man achter The Godfather, The Godfather II, Apocalypse Now en The Conversation?

En dan ineens klikt het.

Het gebeurt zo rond het (satirische bedoelde) optreden van Vesta Sweetwater. Waarom kan ik niet verklaren maar vanaf dan bloeit Megalopolis open als de grootse psychedelische ideeënfilm waar Coppola decennialang aan heeft zitten schaven. Het moderne New York en oude Rome komen tot elkaar. Adam Driver presenteert zich weer eens als de betere acteur van zijn generatie. Aubrey Plaza kan meer dan sarcastische komedie. Zelfs de dunne wenkbrauwen van LaBeouf irriteren niet meer.

Megalopolis blijft een doorgeslagen en warrige denkoefening over onder meer kunst en de staat van onze wereld, een surreële gedachtestroom waarin heden, verleden, toekomst en nog veel meer thema’s enthousiast over elkaar heen struikelen. Maar ik kan evenmin zijn uniciteit ontkennen. Gevoelsmatig is Megalopolis Coppolas persoonlijkste en meest spirituele film.

Als hij hierna echt met pensioen gaat neemt hij in ieder geval op zijn manier afscheid.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Megalopolis op IMDb.