Kneecap, afkomstig uit Ierland, maakt opgefokte en gefrustreerde hiphop. Mo Chara en Móglaí Bap rappen over hedonisme, hun rotzakkenstatus en liefde voor Ierland, DJ Próvai verzorgt goed in het gehoor liggende en prikkelende beats. Er zit een stevige attitude in, een dikke fuck you naar iedereen die zich beledigd of gekwetst voelt door de teksten of muziek. Uiteraard krijgen ook (en vooral) de Britten ervan langs.

Kneecap, de film over het drietal, probeert met bijtende humor en visuele tierelantijntjes (denk Trainspotting) diezelfde recalcitrante energie over te brengen. Bij vlagen lukt dit ook, met hoogtepunten die goed ontvangen werden in de bioscoopzaal.

Maar nog vaker kleurt de film opvallend binnen de lijntjes. Als het net te ruig, grimmig of sexy wordt dirigeert Rich Peppiatt de film naar veiliger territorium en volgt hij braaf het gebaande pad van “bandje-wordt-niet-serieus-genomen-en-weet-zich-alsnog-te-bewijzen”. Het is voorspelbaar. Een beetje eendimensionaal zelfs.

Eigenlijk heeft het veel weg van zelfpromotie. Dat de band zichzelf in de markt wil zetten. Misschien dat Kneecap daarom nooit helemaal over de rand gaat. Geweld en seks verkopen, het moet wel leuk blijven. Beschaafd genoeg voor het brede publiek.

Op zich is Kneecap best een vermakelijke film, mijn voorkeur gaat toch uit naar de nerveuze hiphop. Met hun teksten en beats klinken de mannen overtuigender dan hoe de film hun opkomstverhaal presenteert.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.5/5

Kneecap op IMDb.