Charles Xavier in de eerste scène van X-Men: Dark Phoenix, vlak nadat Jean Grey haar ouders heeft verloren: “wat verschrikkelijk dat je ouders zijn overleden, maar hé, kop op, niet getreurd, want jij hebt een super speciale gave en die kan jij verder ontwikkelen op mijn gespecialiseerde school waar meer talentjes zoals jij om leren gaan met hun superkrachten.” Ik weet dat de mentor het zich … Lees verder X-Men: Dark Phoenix
Ik weet dat X-Men: Days of Future Past uitstekend gescoord heeft onder de liefhebbers, mijn voorkeur gaat toch uit naar X-Men: Apocalypse. De oppermachtige En Sabah Nur wil de mens van de aardkloot vegen en ruimte maken voor de mutanten. Op weg naar de dramatische climax worstelt Jean Grey met haar destructieve gave, komt er een oude bekende voorbij en wordt Magneto, getroffen door persoonlijke … Lees verder X-Men: Apocalypse
Terug naar het verleden om de toekomst veilig te stellen. X-Men: Days of Future Past waagt zich aan een ingewikkelde narratieve puzzel. Ik kan zo’n breinbreker normaal gesproken wel waarderen, hier voelt het of de schrijvers het concept niet goed hebben uitgedacht en Bryan Singer meer aandacht had voor mooie plaatjes en goed uitgewerkte actiescènes dan voor gaten in de plot. Want is op het … Lees verder X-Men: Days of Future Past
Ja, ik heb heel enthousiast abusievelijk X-Men: The Last Stand overgeslagen, waarvoor mijn diepste excuses. X-Men: First Class is dus niet het derde deel. Maar dat wisten de doorgewinterde liefhebbers natuurlijk al. Ik kom er nog op terug. Na X2 keert vervolg X-Men: First Class terug naar de jaren zestig, als Erik Lensherr en Charles Xavier elkaar ontmoeten en een netelige vriendschap opbouwen. Alhoewel grootdeels … Lees verder X-Men: First Class
Kneecap, afkomstig uit Ierland, maakt opgefokte en gefrustreerde hiphop. Mo Chara en Móglaí Bap rappen over hedonisme, hun rotzakkenstatus en liefde voor Ierland, DJ Próvai verzorgt goed in het gehoor liggende en prikkelende beats. Er zit een stevige attitude in, een dikke fuck you naar iedereen die zich beledigd of gekwetst voelt door de teksten of muziek. Uiteraard krijgen ook (en vooral) de Britten ervan … Lees verder Kneecap
De eerste pakweg twintig minuten van The Killer vormen een voortreffelijke studie in spanningsopbouw. We ontmoeten onze dodelijke en naamloze protagonist (een intense Michael Fassbender) tijdens de voorbereidingen van een klus. In een anoniem gebouw zit hij uitgebreid zijn doelwit te bestuderen. Elk detail wordt scherp in de gaten gehouden. Tussendoor strekt hij zijn spieren, poetst zijn tanden, haalt iets te eten bij de snackbar. … Lees verder The Killer
Toen regisseur Derek Cianfrance in 2010 debuteerde met het intieme en rauwe liefdesdrama Blue Valentine, was dit een schot in de roos. Op zijn tweede werk, The Place Beyond the Pines, werd aarzelender gereageerd. Toch mocht hij zich in 2016 wagen aan zijn eerste studiofilm: The Light Between Oceans. Gebaseerd op het boek van M.L. Stedman volgen wij het dramatische verhaal van Tom Sherbourne (Michael … Lees verder The Light Between Oceans
Het is altijd leuk als mijn ouders een film hebben gezien die zij verschrikkelijk slecht vonden. In dit geval The Snowman. Deze film is geregisseerd door Tomas Alfredson, die eerder verantwoordelijk was voor het prachtige Let The Right One In, en het gespannen spionnendrama Tinker Tailor Soldier Spy. En dan heb ik nog niet eens gehad over de cast. Michael Fassbender! Rebecca Ferguson! J.K. Simmons! … Lees verder The Snowman
Het is altijd een gok wanneer je een film maakt (in dit geval een komedie) die louter drijft op absurde situaties en excentrieke personages. Er is altijd kans dat de titel zich vervreemd van het publiek. Frank slaagt erin zijn eigenzinnige karakter van begin tot eind in stand te houden en toch niet te raar te worden. Al scheelt dat maar weinig. Jon Burroughs is een muziekmaker die erover droomt door te breken bij het grote publiek. Het probleem is dat hij nauwelijks inspiratie heeft om muziek of tekst te schrijven.
Ik twijfel nog tussen Auf Einmal en The Crosswind, maar als ik eerlijk ben heb ik even geen fut voor een arthousefilm. Ik heb net mijn laatste schrijfles achter de rug en heb de behoefte de mainstream op te zoeken. In De Filmhallen draait Alien: Covenant. Die is al gerecenseerd door heel bloggend en recenserend Nederland, maar dat kan mij niet zoveel schelen. Ik wil … Lees verder Alien: Covenant
