Terug naar het verleden om de toekomst veilig te stellen. X-Men: Days of Future Past waagt zich aan een ingewikkelde narratieve puzzel. Ik kan zo’n breinbreker normaal gesproken wel waarderen, hier voelt het of de schrijvers het concept niet goed hebben uitgedacht en Bryan Singer meer aandacht had voor mooie plaatjes en goed uitgewerkte actiescènes dan voor gaten in de plot.

Want is op het eind de missie geslaagd? En hoe zit het eigenlijk met de voorgaande hoofdstukken? Zijn die nu ook beïnvloed? Hebben de eerste delen wel plaatsgevonden? Er wordt gehint op een voorzichtig “ja”. Ik denk dat X-Men: Days of Future Past het ook niet zo goed weet.

Het tijdreizen is dan wel weer een mooi excuus om James McAvoy, Michael Fassbender, Ian McKellen en Patrick Stewart in één film te hebben. Stewart en McAvoy delen ook een scène (“All those voices… so much PAIN”) als verleden en toekomst elkaar heel even aanraken voor een momentje van inzicht. Geweldig.

Had dat ook even gedaan voor Fassbender en McKellen, denk ik dan, bij wijze van toorts overdragend moment. Gegarandeerd vuurwerk. Maar ja. Er moet een lastige tijdreiskwestie worden opgelost. X-Men: Days of Future Past heeft echt geen tijd voor nog meer drama.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

X-Men: Days of Future Past op IMDb.