Ik weet dat X-Men: Days of Future Past uitstekend gescoord heeft onder de liefhebbers, mijn voorkeur gaat toch uit naar X-Men: Apocalypse. De oppermachtige En Sabah Nur wil de mens van de aardkloot vegen en ruimte maken voor de mutanten. Op weg naar de dramatische climax worstelt Jean Grey met haar destructieve gave, komt er een oude bekende voorbij en wordt Magneto, getroffen door persoonlijke … Lees verder X-Men: Apocalypse
Terug naar het verleden om de toekomst veilig te stellen. X-Men: Days of Future Past waagt zich aan een ingewikkelde narratieve puzzel. Ik kan zo’n breinbreker normaal gesproken wel waarderen, hier voelt het of de schrijvers het concept niet goed hebben uitgedacht en Bryan Singer meer aandacht had voor mooie plaatjes en goed uitgewerkte actiescènes dan voor gaten in de plot. Want is op het … Lees verder X-Men: Days of Future Past
Ja, ik heb heel enthousiast abusievelijk X-Men: The Last Stand overgeslagen, waarvoor mijn diepste excuses. X-Men: First Class is dus niet het derde deel. Maar dat wisten de doorgewinterde liefhebbers natuurlijk al. Ik kom er nog op terug. Na X2 keert vervolg X-Men: First Class terug naar de jaren zestig, als Erik Lensherr en Charles Xavier elkaar ontmoeten en een netelige vriendschap opbouwen. Alhoewel grootdeels … Lees verder X-Men: First Class
In X2 worden de Mutanten nog steeds opgejaagd. Wat dat betreft is er weinig veranderd sinds deel één. Wel is de strijd verhard en neemt het wantrouwen toe. Demonstranten gaan de straat op om te protesteren tegen de genetische buitenbeentjes. Een groep soldaten dringt de Mutantenschool binnen om de genetisch afwijkende kinderen te ontvoeren. En als een Mutant bij wijze van spreken uit de kast … Lees verder X2
Een superheldenfilm beginnen met beelden van de Holocaust. Beetje veel van het goede? Niet in het geval van X-Men. Ja, het is een gelikte blockbuster, bedoeld om zoveel mogelijk bioscoopkaartjes en popcorn te verkopen. Oppervlakkig gezien is het superheldenspektakel vooral opwindend escapisme, een actietitel waarin verschillende superhelden het tegen elkaar opnemen. Maar dat is niet waar X-Men genoegen mee neemt. Bryan Singer had geen puur … Lees verder X-Men
Het is alweer een maand geleden sinds ik naar de bioscoop ben geweest en ik heb gekozen voor een grootse titel: Bohemian Rhapsody. De biopic over rockband Queen, met nadruk op de megalomane bandleider Freddy Mercury. Op zich is het een wonder dat deze film er is gekomen. Het script moest vele malen worden herschreven, Sacha Baron Cohen werd ingeruild voor Rami Malek, en regisseur Bryan Singer moest zijn taken tijdelijk overgeven aan Dexter Fletcher. We beginnen bij Mercury, die al op jonge leeftijd pure charisma ademt en de zanger van een obscuur bandje wordt. De andere leden zijn drummer Roger Taylor en gitarist Brian May. Zij hebben eerst hun twijfels bij de wel erg van zichzelf overtuigde Mercury.
Nadat Kevin Spacey werd beschuldigd van ongewenst gedrag is het stil geworden van zijn kant. Heel erg stil. Durf ik nog zijn films te kijken en zijn acteerprestaties te prijzen? Natuurlijk wel. Neem The Usual Suspects. Verbal Kint is de enige overlevende van een uit de hand gelopen kraak en wordt onderworpen aan een verhoor. De belangrijkste vraag: is medekraker Keaton, een voormalig agent, inderdaad tijdens de kraak gestorven? Na veel geaarzel en omslachtig gebabbel geeft Verbal stukje bij beetje het wonderlijke verhaal prijs. Hoe goed Spacey ook is als de goedgelovige kreupele Verbal, de echte hoofdrol wordt gespeeld door het script. Hoe verder het verhaal vordert, hoe ingewikkelder het wordt.
