X-Men: Days of Future Past

Terug naar het verleden om de toekomst veilig te stellen. X-Men: Days of Future Past waagt zich aan een ingewikkelde narratieve puzzel. Ik kan zo’n breinbreker normaal gesproken wel waarderen, hier voelt het of de schrijvers het concept niet goed hebben uitgedacht en Bryan Singer meer aandacht had voor mooie plaatjes en goed uitgewerkte actiescènes dan voor gaten in de plot. Want is op het … Lees verder X-Men: Days of Future Past

X2

In X2 worden de Mutanten nog steeds opgejaagd. Wat dat betreft is er weinig veranderd sinds deel één. Wel is de strijd verhard en neemt het wantrouwen toe. Demonstranten gaan de straat op om te protesteren tegen de genetische buitenbeentjes. Een groep soldaten dringt de Mutantenschool binnen om de genetisch afwijkende kinderen te ontvoeren. En als een Mutant bij wijze van spreken uit de kast … Lees verder X2

X-Men

Een superheldenfilm beginnen met beelden van de Holocaust. Beetje veel van het goede? Niet in het geval van X-Men. Ja, het is een gelikte blockbuster, bedoeld om zoveel mogelijk bioscoopkaartjes en popcorn te verkopen. Oppervlakkig gezien is het superheldenspektakel vooral opwindend escapisme, een actietitel waarin verschillende superhelden het tegen elkaar opnemen. Maar dat is niet waar X-Men genoegen mee neemt. Bryan Singer had geen puur … Lees verder X-Men

Hamlet 1980

Hamlet uit 1980 met in de hoofdrol Derek Jacobi maakt deel uit van de serie The BBC Television Shakespeare. Geen theaterregistratie, maar een heuse adaptatie, “geregisseerd door de bekendste televisie- en theaterregisseurs”, met “beroemde Shakespeare-acteurs” die “uitstekende vertolkingen” neerzetten, aldus de ronkende woorden op de dvd-hoes. Het grote verschil met producties als Hamlet van en met Laurence Olivier en Macbeth van Roman Polanski (of recenter, … Lees verder Hamlet 1980

Green Room

Deze titel flopte in de bioscopen maar lijkt nu een cultstatus te hebben. Pat, Reece, Sam en Tiger spelen in een rockband en komen rond van optredens in restaurantjes, barretjes en clubs. Op het podium maken ze er een groot feest van, erbuiten maken ze een uitgebluste indruk. Ze komen terecht bij een nazibar waar overal hakenkruizen staan getekend en racistische leuzen op de muren zijn gekrabbeld. De band besluit om “Nazi Punks Fuck Off” van de Dead Kennedys te spelen als de ultieme fuck you naar het publiek. Het laat zien dat de bandleden niet vies zijn van een beetje tegen de stroom inzwemmen. Dan zijn ze getuige van een moord. En getuigen, dat moeten de daders niet hebben.

Lees verder “Green Room”