Hamlet uit 1980 met in de hoofdrol Derek Jacobi maakt deel uit van de serie The BBC Television Shakespeare. Geen theaterregistratie, maar een heuse adaptatie, “geregisseerd door de bekendste televisie- en theaterregisseurs”, met “beroemde Shakespeare-acteurs” die “uitstekende vertolkingen” neerzetten, aldus de ronkende woorden op de dvd-hoes.

Het grote verschil met producties als Hamlet van en met Laurence Olivier en Macbeth van Roman Polanski (of recenter, Joel Coen) is dat het in dit geval dus echt om een theaterstuk gaat en de teksten van A tot Z trouw gevolgd worden. Maar het wordt tegelijkertijd wel benadert als een film.

Op technisch gebied levert dit niet altijd een even flatterend beeld op. De acteurs staan voor dunne theaterdecors te acteren en de belichting is soms wel erg plat. En omdat dit echt als een “film” moest voelen werd nog een andere keuze gemaakt met ietwat bevreemdende gevolgen: er is geen publiek.

Of ja, dat is er wel. De toeschouwers zit alleen niet braaf vanuit hun stoeltjes de tragedie te aanschouwen. Het publiek, dat zijn wij. De kijkers. Ik denk dat om die reden Jacobi zijn monoloog soms rechtstreeks tot de camera richt. Alsof hij zo evengoed tegen het publiek spreekt.

Puur gekeken naar spel, tekstbehandeling, dramatische opbouw en ontknoping is deze Hamlet onovertroffen. Hoe Jacobi de woorden een geïmproviseerde klank geeft doet sterk denken aan Oliviers soepele tong. Op dramaturgisch niveau is dit zonder meer vijf sterren waard.

Maar ja, de technische uitwerking is niet altijd mijn ding. Het ontbreken van publiek haalt iets van energie weg. Ergens voelt het kaal. Ongemakkelijk. Er is geen applaus. Heel erg is dat ook weer niet, eerder even wennen, toch zou deze aanpak niet mijn keuze zijn geweest.

Om die reden is na ampel beleg tussen leden van de jury besloten tot een half puntje aftrek. Dat is evengoed nog viereneenhalve ster.