Mijn dank gaat uit naar de Terschellingse wolken, die zwaar en dreigend boven het woeste landschap hingen. Ik vond het zo’n mooi beeld dat ik daar ik graag een woordportretje van wilde maken.

“Er hangen donkergrijze wolken boven het eiland. Dat gebeurt ieder jaar. Het zijn stormwolken die de weerstand van de eilandbewoners testen. De regen tikt venijnig op de kinderkopjes, de wind fluit scherp langs de huizen, hagel hamert tegen de ramen en dan is het voorbij.

Omdat de eilanders tot nu toe iedere storm overleefd hebben gaat iedereen gewoon door met wat ze iedere dag doen. Waarom zouden zij zich zorgen maken? Het natuurgeweld kunnen ze echt wel aan.

Maar is dat ook dit jaar het geval? Deze donkergrijze broeiwolken zijn dreigender. Ze hangen ook een stuk lager. En de storm barst altijd ’s nachts los, maar het gerommel van de naderende donder, als de aankondiging van een aanval, is nu al te horen.

Misschien moeten de eilandbewoners zich dit jaar toch beter voorbereiden. Of nog beter, voor een nacht wegvluchten naar het vasteland.

Als je het de eilandbewoners vraagt, of ze zich écht geen zorgen maken, of ze de storm dit jaar niet onderschatten, dan zullen ze antwoorden dat het jarenlang goed is gegaan. Nu dus ook. En het is traditie om de jaarstorm mee te maken. Daar moet je zuinig op zijn.

Ik hoop het voor ze. Maar ik vertrouw ze niet, die donkergrijze dreigende broeiwolken.”