Het is de roze wolk waar je zoveel moois over hoort: een kindje krijgen. Wie houdt nou niet van de baby die murmelend over de grond kruipt. Iemand die onvoorwaardelijk van je houdt en tegen je opkijkt. Wat is nou mooier dan je eigen vlees en bloed op zien groeien. Ouderschap verrijkt het leven. Helaas geldt dat niet voor iedereen. Als Grace in Die My … Lees verder Die My Love
Charles Xavier in de eerste scène van X-Men: Dark Phoenix, vlak nadat Jean Grey haar ouders heeft verloren: “wat verschrikkelijk dat je ouders zijn overleden, maar hé, kop op, niet getreurd, want jij hebt een super speciale gave en die kan jij verder ontwikkelen op mijn gespecialiseerde school waar meer talentjes zoals jij om leren gaan met hun superkrachten.” Ik weet dat de mentor het zich … Lees verder X-Men: Dark Phoenix
Ik weet dat X-Men: Days of Future Past uitstekend gescoord heeft onder de liefhebbers, mijn voorkeur gaat toch uit naar X-Men: Apocalypse. De oppermachtige En Sabah Nur wil de mens van de aardkloot vegen en ruimte maken voor de mutanten. Op weg naar de dramatische climax worstelt Jean Grey met haar destructieve gave, komt er een oude bekende voorbij en wordt Magneto, getroffen door persoonlijke … Lees verder X-Men: Apocalypse
Terug naar het verleden om de toekomst veilig te stellen. X-Men: Days of Future Past waagt zich aan een ingewikkelde narratieve puzzel. Ik kan zo’n breinbreker normaal gesproken wel waarderen, hier voelt het of de schrijvers het concept niet goed hebben uitgedacht en Bryan Singer meer aandacht had voor mooie plaatjes en goed uitgewerkte actiescènes dan voor gaten in de plot. Want is op het … Lees verder X-Men: Days of Future Past
Ja, ik heb heel enthousiast abusievelijk X-Men: The Last Stand overgeslagen, waarvoor mijn diepste excuses. X-Men: First Class is dus niet het derde deel. Maar dat wisten de doorgewinterde liefhebbers natuurlijk al. Ik kom er nog op terug. Na X2 keert vervolg X-Men: First Class terug naar de jaren zestig, als Erik Lensherr en Charles Xavier elkaar ontmoeten en een netelige vriendschap opbouwen. Alhoewel grootdeels … Lees verder X-Men: First Class
Jaren geleden, in 2014, vond er een werelwijde hack plaats. Naaktfoto’s van honderden bekende vrouwen lekten op het wereldwijde web. Ik weet zeker dat toen hordes geile pubers prompt achter hun computers zaten om zoveel mogelijk beelden te verzamelen. En al ligt het incident ver achter ons, het is zeker niet vergeten. Eén van de slachtoffers was Jennifer Lawrence. Toen zij tekende voor de botte … Lees verder No Hard Feelings
Rolling Stone begint zijn bespreking van Don’t Look Up met de volgende twee zinnen: “Adam McKay knows you’re angry. He’s angry too.” Die laatste woorden kan ik beamen. McKay is angry. Heel erg angry. De Netflix-film gaat over astronomen Randall Mindy (Leonardo DiCaprio) en Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) die een enorme komeet ontdekken. De euforie gaat over naar verbijstering als zij zich realiseren dat de … Lees verder Don’t Look Up
Na de verhalen rondom Mother! te hebben vernomen waren mijn verwachtingen erg hoog. Het zou de beste én bizarste film tot nu toe van Darren Aronofsky zijn. De plot op zich is simpel. Een stel woont in een huis dat door de vrouw (“mother”) is opgeknapt. De man (“him”) is dichter en worstelt met zijn laatste werk. Hun leven wordt verstoord als er ongenodigd een ouder koppel langskomt. De vrouw geeft mother ongevraagd liefdesadvies, de man blijkt een groot fan van him. De situatie wordt ingewikkeld als de twee rivaliserende zonen van het oudere koppel komt opdagen. De zonen raken in gevecht en alle kalmerende woorden ten spijt volgt een dodelijke afloop. Samen met him vertrekt het koppel ah la minute naar het ziekenhuis en komt hij uren later weer terug. Aronofsky weet in dit eerste deel de spanning op te bouwen, toch weet het mij niet echt te boeien.
