Charles Xavier in de eerste scène van X-Men: Dark Phoenix, vlak nadat Jean Grey haar ouders heeft verloren: “wat verschrikkelijk dat je ouders zijn overleden, maar hé, kop op, niet getreurd, want jij hebt een super speciale gave en die kan jij verder ontwikkelen op mijn gespecialiseerde school waar meer talentjes zoals jij om leren gaan met hun superkrachten.”

Ik weet dat de mentor het zich als levensmissie heeft gesteld om jonge mutanten op te vangen en er alles aan doet ze een veilig huis te bieden. Maar past deze reactie wel bij hem? De verweesde Jean krijgt nauwelijks de kans haar trauma te verwerken. Misschien dat er iets meer aandacht kan worden besteed aan het drama in plaats van het zo bot weg te schuiven?

Zo zijn er meer eigenaardigheden. Schijnbaar vanuit het niets keren personages zich tegen elkaar. Karakters worden bruusk uit het verhaal geschreven. Op het einde komt het toch weer een soort van goed met een opmerkelijke anticlimax. Alsof er niet zoveel aan de hand was.

Wat is er toch aan de hand met deze X-Men? Was er wel animo voor? Wilde Simon Kinberg de populaire filmserie kapotmaken? Gebruikte hij AI om het script te schrijven? Zou een hoop verklaren.

X-Men: Dark Phoenix is een vermoeiende toevoeging aan het X-men universum. Waarom iemand voor deze burn-out van een film heeft getekend, geen idee.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

X-Men: Dark Phoenix op IMDb.