Het is de roze wolk waar je zoveel moois over hoort: een kindje krijgen. Wie houdt nou niet van de baby die murmelend over de grond kruipt. Iemand die onvoorwaardelijk van je houdt en tegen je opkijkt. Wat is nou mooier dan je eigen vlees en bloed op zien groeien. Ouderschap verrijkt het leven.

Helaas geldt dat niet voor iedereen. Als Grace in Die My Love (perfecte horrortitel) moeder is geworden blijkt die roze wolk een mistige illusie waar zij dwars doorheen valt en is er niemand om haar goed op te vangen. Postnatale depressie dringt haar kop binnen. Chaos regeert. Dan wordt het lastig een liefdevolle band met de baby op te bouwen.

Bij wie kan Grace nou terecht? Wie biedt geruststellende woorden die verder reiken dan dooddoeners als “het komt wel goed…”? Wie neemt Graces instorting serieus in plaats van haar schuldgevoelens te versterken? Omgekeerd weet niemand zich raad met haar grillige gedrag. Manlief Jackson staat wanhopig vanaf de zijlijn toe te kijken hoe zijn vrouw verstrikt raakt in paranoia en stemmingswisselingen.

Die My Love daagt het publiek uit met een nachtmerrie-ervaring waar veel te weinig over gesproken wordt. In zo’n situatie past hulp. Begrip. Medelijden. Geen goedbedoelende adviezen over hoe iemand zich als moeder dient te gedragen.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Die My Love op IMDb.