Een echt doodenge horrorfilm over een videoband. Zo vatte een klasgenootje op de middelbare school The Ring samen. Klonk niet als aanbeveling. Eerder vergezocht. In mijn herinnering werd de dvd toen steeds populairder en begon de band een relikwie te worden. Een herinnering aan een ander tijdperk. Hoe kon zoiets, de analoge mediadrager, nou nog zoveel indruk maken?

Wist ik veel dat het in The Ring om een vervloekte VHS-band ging, om de grofkorrelige opname van een langharig figuur en een waterput, en dat iedereen die de beelden zag onbedoeld een gruwelijke vloek verspreidde. Ik had nog geen idee van meisjes met paranormale krachten en diepe wraakzucht en het door de telefoon gefluisterde “seven days”.

In Japan waren ze al veel langer op de hoogte. Daar was Ringu een monsterhit. Amerika stond handenwrijvend klaar voor de remake.

Het duurde even voor ik mij aan de film waagde (op dvd, dat wel) en moest mijn klasgenootje gelijk geven. The Ring was een nieuw soort terreur waar ik ongemakkelijk van werd, zich onder de waterspiegel schuilhoudende horror die mij kopje onder trok en meezoog in uitgesproken gekte waar ik ver van uit de buurt wilde blijven.

Inderdaad. Dit was doodeng. En dat is The Ring drieëntwintig jaar later nog steeds.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

The Ring op IMDb.