Ringu, de Japanse spookfilm die zich begin jaren nul ontwikkelde tot één van de belangrijkste horrorsensaties uit de filmgeschiedenis, is onbehagen. Iets zien vanuit je ooghoek. Of horen net boven fluisterniveau. In de droefgeestige vertelling is een geheimzinnige videoband de grote boosdoener. Als iemand de band heeft bekeken (of zoals dat nu gaat wat heeft rondgeklikt op YouTube) rinkelt de telefoon (zal tegenwoordig wel een spraakbericht zijn) en fluistert een meisjesstem “zeven dagen”. Een week later is het slachtoffer overleden.

De bevolking reageert ontdaan, er is ook opwinding. Een videoband kan niet verantwoordelijk zijn voor de sterfgevallen. Onmogelijk. Tieners vallen heus niet zomaar om. Daar moet toch meer achter zitten? Wat staat er dan precies op de band? Wie heeft de beelden opgenomen?

Tegelijkertijd schuilt achter de vloek een onschuldig meisje met bovennatuurlijke krachten. Onrecht maakte haar boos. Heel erg boos. De band is bedoeld als drager van haar wraak. Macabere nieuwsgierigheid werkt aanstekelijk. De wraak zal zich om die reden angstaanjagend snel verspreiden. Een langzame tsunami van onverklaarbare sterfgevallen.

Tenzij er een oplossing is. Een manier om de vloek te stoppen. En omdat Ringu een naargeestig verhaal presenteert en die stijl wil volhouden is de uitweg niet zonder prijs. Wat begint met onbehagen eindigt met onbehagen.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Ringu op IMDb.