“Not to have seen the cinema of Ray [Satyajit Ray, red.] means existing in the world without seeing the sun or the moon.” De woorden van Akira Kurosawa kunnen zo op de filmposter of dvd-hoes van Pather Panchali. Perfecte marketing. Al vind ik de vergelijking met de zon en maan ook wel erg abstract. Wat bedoelde Kurosawa nou eigenlijk?

Misschien doelde hij op de puurheid van Pather Panchali. Het mededogen van Ray voor zijn personages. Hij is de verteller die registreert wat er gebeurt, uitgebreid stilstaat bij kleine mondaine gebeurtenissen. Plot is er nauwelijks. Wel rauw drama. Modder. Zand. Armoede. Overleven. Pather Panchali blijft ver weg van Bollywoods schitterglitters en uitbundige liedjes en geeft een onverbloemde kijk op de laagste klasse van India.

Of gaf Kurosawa een poëtische beschrijving van ijdele hoop, het tegen beter weten in verlangen naar iets beters? Hij kon verwijzen naar de eindbeelden, als de personages hun dorpje achterlaten om te zoeken naar een nieuwe toekomst. Wie weet wijzen de zon en maan hen wel de weg naar een stabieler bestaan.

Volgens mij associeer ik nu iets te ver door, ik vind het zelf best een mooie gedachte.

Ach, wat maakt het ook uit wat Kurosawa precies bedoelde met zijn cryptische lof. Hij zag in Pather Panchali eersteklas cinema. En daar had hij helemaal gelijk in.

Mijn Letterboxd-oordeel: 5/5

Pather Panchali op IMDb.