Ineens zag ik ze hangen, de filmposters van Bijt: een enorme spin op het gezicht van Reinout Scholten van Aschat. Lekker abstract en toch ook concreet. Mijn vader zou ongetwijfeld het woord “Freudiaans” gebruiken. De lading van de poster is zo krachtig en zwaarmoedig dat het vanzelf de aandacht opeist. Ongrijpbaar en oneindig fascinerend. Ik kan hetzelfde zeggen over de film.

Hoe zal ik hem vatten…

Mark (van Aschat) zwerft doelloos door een geelgekleurde wereld, wordt ’s nachts wakker gehouden door industriële geluiden, doet een halfhartige poging tot trompetspelen en ontmoet de verknipte verpleegster Lisa (een heerlijk duivelse Frieda Barnhard) die heel ver uit de buurt van kinderen en hulpbehoevende ouderen moet blijven.

Bijt is een aaneenrijging van kleine hallucinaties. Elkaar opvolgende nachtmerriefragmenten. Ogenschijnlijk op zichzelf staande scènes die toch een samenhangend geheel vormen. Een merkwaardige combinatie van De avonden en Eraserhead. Ongemakkelijk en onverklaarbaar.

Regisseur Guido Coppis heeft geen idee wat Bijt betekent. Wat de personages motiveert. Zijn debuut kroop uit een donker hoekje van zijn verbeelding en hij gaf zich eraan over. Intuïtie boven ratio. Sfeer boven logica. Bijt is een spin die zich in je brein nestelt en dan gaat lopen kloten met je realiteitszin.

Ik weet niet of dit alles per se een aanbeveling is. Maar ik vond het een indrukwekkende filmervaring.

Mijn Letterboxd-oordeel: 5.0