Trial by Fire is een aanklacht tegen de doodstraf, aldus kijkers en critici. Daar sluit ik mij bij aan, het pleidooi had veel steviger gekund. Edward Zwick gebruikt de controversiële zaak van Cameron Todd Willingham om zijn punt duidelijk te maken en haalt er vervolgens extra melodrama bij. Een gescheiden advocate met een partner die doodziek in het ziekenhuis ligt en puberende kinderen met wie zij een band probeert te bouwen.

Totaal onnodig.

Het soapige gedoe leidt eerder af van wat waar het echt over gaat. Zoals het onmenselijk lange verblijf in de dodencel, waar iedereen de dodelijke injectie afwacht, en de dramatische gevolgen als de terdoodveroordeelde achteraf mogelijkerwijs ten onrechte is beschuldigd. Trial by Fire toont een star en rigide rechtssysteem dat niet terugdeinst voor gemanipuleerde getuigenverklaringen en gebouwd is op politieke motieven en persoonlijke vendetta’s.

Had de camera nou gewoon binnen de muren van de benauwde dodencel gehouden, bij de gevangenen die berustend hun “moment” afwachten en de sadistische bewaarders die op het einde evengoed hun menselijkheid tonen. Die scènes dragen bij aan Zwicks missie en maken van Trial by Fire een scherp betoog om de doodstraf op zijn minst te herzien. De rest is ruis.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3,5