Wat was het dit keer spannend met de vertrouwde eindejaarslijst. De toppositie werd al vroeg ingenomen maar later volgde concurrentie. Werd de nummer één onttroond? De jury ging in beraad en wist na herziening, dat gaat niet gebeuren. Voor ik de uitslag bekendmaak, zoals gebruikelijk, wat opviel in filmjaar 2025: Eraserhead: blijft na zoveelste herziening een meesterwerk. Snow-White: nee, de Volkskrant, dit was geen goede … Lees verder 2025: een toplijst
De temperaturen stijgen tot zomerhoogtes, dus je bent wel gek als je binnen blijft zitten. Tenzij je de filmjunk bent en over films schrijft, uiteraard. A Complete Unknown (Bioscoop) “Dat is waar A Complete Unknown voor mij over gaat: hoe popmuziek een welgemikte trap onder de kont kreeg en voor altijd veranderde. Kijk naar de muziek van nu en je weet dat de stemming … Lees verder Filmtips maart 2025
“In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. You’ve got your good things. And I’ve got mine.” Als Eraserhead op een voor mij geschikt tijdstip wordt vertoond ga ik er naartoe. Weer de opeenstapeling van associaties. De losjes aan elkaar geregen nachtmerriebeelden. Opnieuw de vervreemding. Henry’s verschrikte ogen en groteske vetkuif. Zijn desolate leefomgeving. Het dreigende industriële geluidslandschap. … Lees verder Eraserhead
Ineens zag ik ze hangen, de filmposters van Bijt: een enorme spin op het gezicht van Reinout Scholten van Aschat. Lekker abstract en toch ook concreet. Mijn vader zou ongetwijfeld het woord “Freudiaans” gebruiken. De lading van de poster is zo krachtig en zwaarmoedig dat het vanzelf de aandacht opeist. Ongrijpbaar en oneindig fascinerend. Ik kan hetzelfde zeggen over de film. Hoe zal ik hem vatten… Mark … Lees verder Bijt
Voor mijn duizendste recensie wilde ik graag over een nog onbesproken titel schrijven. Maar dat zou dan Entrapment worden, een luchtige actiefilm met Sean Connery en Catherine Zeta-Jones. Pas nadat de eindtitels over het scherm gleden, realiseerde ik mij dat dit de duizendste titel was. Ik wilde iets bijzonders doen. Daarom wil ik het hebben over de film die ik al tientallen keren gezien heb: … Lees verder 1000
Ik heb dit waanzinnige debuut van David Lynch op DVD en videoband en heb hem al een keer in het Filmmuseum gezien. Nu de documentaire David Lynch: The Art Life is uitgebracht, draait Eraserhead weer even opnieuw in de bios. Ik heb voor de zekerheid gereserveerd, dit bleek niet nodig: er zitten nog geen tien mensen in de zaal. Wat wil je, met een zwartwit film waarin nachtmerriebeelden en -geluiden de overhand hebben. Zelfs een eetscène wordt als een onsmakelijke en zwartkomische gelegenheid in beeld gebracht. “Rode draad” in het verhaal is Henry (met het meest markante kapsel uit de filmgeschiedenis) die leeft in een wereld doordrongen van een broeierige, industriële sfeer. Zijn ogen zijn gevuld met achterdocht en angst en hij balanceert op het randje van werkelijkheid en waanzin. Eén duwtje en hij stort in.
