“In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. You’ve got your good things. And I’ve got mine.”

Als Eraserhead op een voor mij geschikt tijdstip wordt vertoond ga ik er naartoe. Weer de opeenstapeling van associaties. De losjes aan elkaar geregen nachtmerriebeelden. Opnieuw de vervreemding. Henry’s verschrikte ogen en groteske vetkuif. Zijn desolate leefomgeving. Het dreigende industriële geluidslandschap. De vrouw achter Henry’s kachel. De dinerscène met de bloedende kip. En natuurlijk Henry’s “baby”.

Lynch verdwaalde bijna zelf in het surrealisme van zijn debuut en wist eerst niet hoe hij Eraserhead moest voltooien. Een citaat uit de Bijbel bood de oplossing. Hij heeft nooit gezegd om welk citaat het ging. Lynch zingt nu samen met de vrouw achter Henry’s kachel en neemt het geheim van Eraserhead definitief mee zijn graf in.

Frustrerend? Ik weet het niet. Zijn eersteling moet gevoeld worden. Ervaren. De kijker dient zich over te geven aan de cryptische beelden en voor de zogenaamde betekenis te vertrouwen op intuïtie. Net als Lynch destijds deed.

Niet alles hoeft gerationaliseerd te worden. Soms is onderbuikgevoel genoeg.

“In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. In Heaven, everything is fine. You’ve got your good things. And you’ve got mine. In Heaven, everything is fine.”

Mijn Letterboxd-score: 5/5

Eraserhead op IMDb.

Je kan mij ook volgen via BlueSky.